[SerkaN]

ben
mümkün olduğunca unutmaya çalıştım ne varsa
görmezden geldim hatta
yüzümü çevirdim farklı tablolara
gördüm ki
unutmak, kendini kandırmak olsa olsa...

ben
her sabah bir bardak çayla
bir de demli sigarayla
kimyamı bozuyorum hala
ömüre zulmetmek bu olsa gerek
farkına vara vara...

ben
en güzel cümlelerimi alıp yanıma
en bilmediğim dillere olan kıyaslarıyla
üstümde nasıl durduğuna bakıyorum ama
saçmalamak, bundan öteye geçemez kanımca...

ben
her gece geçen saatin hızıyla
ömür hesabı yapıyorum tutarsızca
yaşadıklarımı, yaşamak istediklerimle tartınca
görüyorum ki
hayal kırıklığı, başka bir şey olamaz bu dünyada...

ben
sevdiğim her şeye bir isim verip birbiri ardınca
hangisini daha çok sevdiğimi düşünüyorum aptalca
bu gel-git'lerde hep böyle kararsız kalınca
anlıyorum
aşk, özlemekten
özlem gidermek üç-beş saniyeden öteye geçmez aslında...

ben
ben'li cümlelere savaş açtım cesurca
tüm diğer insanlar uyurken gece karanlığında
kendimi vuruyorum kendi elimle, dört duvar arasında
öldükçe biliyorum ki
her ölüm, bir başka derde deva...

ben
sıkıldım artık "ben" olmaktan, bir başıma
dağına göre verilirmiş kar, evet ama
dağ uzakta, kar kararmakta
ben hep başka birilerine, bilmediğim bir yerlere özlem duymakta
her insan her iyiliği kendine, her kötülüğü başkasına yontmakta
nefisler nedense hep benliklerin önüne konmakta
ziyafeti çeken beden değil, kürkler.. sofralarda
yüzler hep anlamsız bir şeylere gülüp, oyalanmakta
insanlık alıp başını, doyumsuz bir hırsa bel bağlamakta

ben ağlamakta..
ben ağlamakla..
acı ama.. anlamsızca
hayret ediyorum, bunca mucizeye hayretsiz bakan gözlere hala
ben başımı göğe dikip büyük bir gururla
kirlenmediğime şükrediyorum, bunca zaman sonrasında...

siz, yine de, ben'i biriktirin şarkılarla
ve bozdurup bodurup dinleyin
ayrı ayrı masallarda...


Ahmet Enes

mart 31, istanbul