[SerkaN]

inanmaktan vazgeçersen
hayat canını acıtmaz
olduğu gibi kabullenirsen her şeyi
artık hiçbir şey canını yakmaz

aradığın kusursuz anı hiç bulamayacaksın
hep kemirecek gereksiz hayaller zihnini
bu gecelerinde
ve gündüzlerinde ömrün
yaşlanacaksın
tahmin bile edemeyeceğin kadar...

bıraktın düşünmeyi
ve olur-olmaz birilerini sevmeyi
biliyorsun artık
umduğun gibi olmayacak hiçbir son
kendi toprağında kök salmayı da öğreneceksin
kimseye ihtiyaç duymadan!

bu asiliğin sebebini öğrendiğinde
belki asi bile olmayacaksın artık
sormayacaksın "neden?" diye
korkmayacaksın gelenler gidecek diye
her şeyi boşver
vazgeç inanmaktan
hayat canını yakmasın diye...

ne elin, ne gözün, ne tenin istemeyecek kimseyi
kendi kendine yeteceksin
kendi kendine 'bitti' diyeceksin
kabulleneceksin..

saymayacaksın ömründen geçen yolları
ya da yollarından geçen anıları
çıkartıp atacaksın zehrini bu güzelliğin
toparlanacaksın düşmek yerine
hayıflanmayacaksın kimse eline bıraktı diye
ortaya sağlam bir benlik koyacaksın
sevgilinin benliğinde kaybolmak yerine..

sövmeyeceksin hızına zamanın
her ayrı zaman diliminde güzel kalmayı öğreneceksin
ve bırakacaksın inanmayı artık
hayat canını acıtmasın diye...

bu yüzden..