[YoLGeZeR]

Çünkü o zaman hayat inan daha kolay…
Ben hayatın kendine ait bir karakteri olduğuna ve bu karakteri doğrultusunda da kimseyi takmadan ilerlediğine inananlardanım. O, kendi bildiğini okuyor her zaman. Biz ise, (ki buna enbaşta ben dahil) değiştirmeye çalışıyoruz kaderimizi.Ama olmuyor, olmuyor, olmuyor. Çok basit aslında:Olmuyorsa olmuyor. Zaten bir şeyin olup olmayacağı genelde o kadar belli oluyorki en başından… Ancak biz gerçekçi bakmayı reddedip, olayları kendi yorumladığımız şekilde sanarak beklemeye alıyoruz kendimizi.Sadece beklemiyor, bu süre içinde çırpınıyor,dualar ediyor, hayaller kuruyor, yiyoruz kendimizi,bedenimizi.

Doğru mu? ”Hayır” diyebilirmisiniz? Ben de “Hayır” diyemem kendime. Çünkü biz bunu hep yapıyoruz! Takıntı denen o zehirli ok yok mu… Sizin de hiç başınıza gelmedi mi sanki; en “asla yapmam” dediğiniz şeyleri yapmadınız mı?En olmak istemediğiniz durumlara düşmedinizmi siz de? Ben düştüm. Hem de çok kere. Ozaman anladım ki; planlanmaya gelmiyor hayat.O zaman anladım ki “Büyük lokma yemesi ama büyük söz konuşmaması” gerekiyor insanın.O zaman anladım ki hayat, bizim elimize bir kalem alıp yazabileceğimiz, kendi isteklerimize göre boyayabileceğimiz bir tuval değil.Elbette “tercih” denen bir şey var; bunu kabulediyorum. Ama şunu da kabul etmeliyiz ki “kısmet”denen bir şey de var. İşte bu yüzden en beğenmediğimiz erkek tipine aşık olabiliyoruzb ir gün. Bu yüzden “sarışına asla” derken, en sarı adama vurulabiliyoruz!

Kriterler koymakla,şekillere girmekle yürümüyor bu hayat denen şey. Çünkü herşey olacağına varıyor. Olacağı varsa mutlaka oluyor. Senin onu görmek için bütün cumartesi günü caddede gezmen, her akşamüstü Nişantaşı’na inmen, arada sırada ona anlamlı mesajlar atman ya da ortak arkadaşlarınız aracılığıyla ona kendini göstermen belki bir kıpırtı yaratıyor ama en fazla da bunu yaratabiliyor… Çabalamakla, olmayacak birşeyi “Oldurmak” kolay değil. Şebnem Ferah’ın deyimiyle: “Kim yenmiş kaderi duayla?” Tüm bu gerilimler sadece ama sadece sana yansıyor.Zehirli bir ok gibi dönüp yine seni vuruyor”Takıntı” adı altında. Aşk sandığın şey hırsa dönüşüyor,olay artık bir gurur meselesi halini alıyor ve giriliyor sonu olmayan o çıkmaz sokağa. Sakınılan göze batan çöp meselesi Atasözleri ve deyimlere daima inandım ben.Bir bildikleri olduğu için her zaman sempati duydum.

Elbette ataların dediği herşeyi anında kavrayıp uygulamak gibi bir durumumuz olamadı hiçbir zaman. Hayatın en genel kuralı olan “Tecrübe etmek” ile geçtik biz de bu yollardan.Yeni bir söz söylemek için ölmemiz gerekti bazen, evet. Bu bilgiye ulaşmak da kolay olmadı ama artık ben biliyorum ki “Sakınılan göze kesinlikle çöp batar” Neyi çok istersen,çok korursan, çok düşünürsen, ne konuda çok titizlenirsen, hayatını neyin üstüneen çok kurarsan o konuda mutlaka ama mutlaka terslikler oluşuyor. Çünkü artık o bir ‘takıntı’ ve kendi kendini kemirmeye başladı bile…Sudan en çok korkan insanların suda boğulması gibi, en narin insanların devamlı hasta olması gibi, en titiz insanların üzerine çamur sıçraması gibi, en beyaz örtülerin üzerine vişne suyu dökülmesi gibi; neyi gözünden sakınırsan o mutlaka acıtıyor seni. Aşka en fazla inanan insanlar hep en büyük kazığı yiyenler oluyor. İlişkiye en fazla kafasını takmış olanlarsa ilişkilerinde hep başarısız oluyor.

Çıkmaz sokaklarla işim yok benim… Bunun aksi de olabilir elbet ama genel anlamda bu maalesef böyle oluyor. Bir erkeği çok sevmek, ondan başka kimseyi istememek, o gelene kadar herkesi reddetmek ve hayatını ona adamak; bir bakımdan artık bu işin olmaması için uğraşıyorsun demek! Olmuyor kızlar böyle; bizden öte şeyler var hayatta. “Neden?”diye sorma, çünkü cevabı da yok. Bazı şeyler sular seller gibi olurken, bazılarının olması zaman alıyor, engeller takılıyor ayağımıza. Sen yine sev onu, sen yine iste, ama hayatının tamamı o olmasın. “Onsuz ben bir hiçim!” deme sakın. “Ondan başka kimseyi böyle sevemem”deme. Bırak, bunu sana zaman göstersin. Neden kontratların baskısına alıyorsun ki kendini?Neden şartlandırıyorsun beynini? Sen yoluna devam et ve bildiğin hayatı yaşa. Onun geleceği varsa, bu aşkın
olacağı varsa, olacaktır zaten.
Tesadüfler, şartlar hiç ummadığın birşekilde bir araya getirir sizi. Olacak bir şey için doğa mutlaka iş birliği yapar sizinle. Ama yok olmayacaksa, her aksilik çıkar arka arkaya.Her türlü dedikoduya bulaşır, en saçma sapan insanlarla muhattap olmak zorunda kalırsın.Kalbin bin kere kırılır… “Bunu hak etmek için ne yaptım?” diye sorarsın kendi kendine. Çünkü o bir takıntıdır ve her takıntı gibi başarızlığa mahkumdur. İsteyen dağları deler de gelir zaten… Oysa, akışına bırakmayı öğrenmek gerek.
Büyük sözler söylememeyi, tek bir şeye odaklanıp kalmayayı öğrenmek gerek. Akıntıya kürek çekmeyi bırakıp, denizlere açılmak gerek. Ruhu özgür bırakıp, kendini şartlandırmamak gerek.Planlarla, hesaplarla ilerlemektense, bazı şeylerin olmayabileceğini anlamak gerek. Hatayı kendinde de aramak, bunu kendine senin yaptığını acıyla fark etmek gerek. Çünkü sakınılan göze çöp batıyor ve sen çok sakındığın için canın daha da bir çok yanıyor. Çıkmaz sokaklarda gezme n’olursun; biz hayattan daha büyük değiliz. Onun kurallarına göre oynamak zorundayız. O nasıl seni takmadan akmasını biliyorsa, sen de ona yalvarma artık bazı şeyler için. İnatlaşmamak gerek çünkü keskin sirke sadece küpüne zarar. O sevdiğin erkek, gelecekse dağları deler ve gelir zaten. Evin belli,telefonun belli, arar bulur. Yok bunları yapmıyorsa:”Yeterli derecede hoşlanmıyordur o erkek!”Bu konu netleşince de aslında rahatlıyor insan. “Boş ver” demek istiyor işte o an… Kalan sağlar bizimdir… Ben demek istiyorum ki, biz yine de mutlu olmaya çalışalım. Giden gitsin ama biz şarkılar söyleyelim içimizden.

Çöplerle, can acısıyla falan uğraşmayalım. Anlayalım ki bazı şeyler kimsenin elinde değil. Büyüttüğümüz, gözümüzden sakındığımız herşey yakıyor canımızı.Yapmayalım bunu kendimize. Takıntı denen o zehirden uzak duralım. “Olacaklar olur zaten”deyip, biz sadece kendi hayatımızı yaşayalım.Çünkü kızlar, bu tecrübeyle sabit ki: “Giden gider,kalan sağlar bizimdir…”

alıntı..