[FdLya]

''Bir varmış bir yokmuş'' hikayeleri,masallara koşan kahramanların gerçek hayatı unuttukları vakit başlar.Zamanları yoktur.Sonra sonuna kadar mavi gerçeklerden biri çıkar ve der ki :

- Bu masal geçmişten yadigardır.Ve Palmira'yla ilk aşk başlar.

Anlatılması zor zamanlardan geçiyordu,Palmira..Yıkık kentlerin buğulu sesi kulaklarına nakşederken babasının hala onu izlediğini düşünüyordu.Yalnızlığını terk edecekti elbet bir gün..Ve o gün paylaşılmaya başlayacaktı yalnızlık..

Adam ömrünün en uzun yolunu adımlarına bölerken babasının varlığına şükrediyordu.Başını havaya kaldırmazdı hiçbir zaman..Bu yüzden en büyük sırdaşı köşe başında her seferinde ayağına takılan küçük bir taş parçasıydı.

Yollardan ve hayattan sıradan bir gündü.Adam adımlarını,eve gitmenin heycanını daha fazla yaşayabilmek için,küçültüyordu.Bir ışığın varlığıyla duraksadı.

- Ama bu..Bu annem olamaz !

Palmira yakın zamanı anar gibi kursağında kocaman bir hevesle koşar adım yürüyordu.Saati eve gelmesine on dakika kaldığını gösterirken bir bardak emeği yudumlamak için duraksadı.

- Ama bu..Bu babam olamaz !

İki kişi bulutlar ardından evlatlarını izliyordu,şimdi..

Aynı taşın üzerinde sırt sırta oturuyordu,Palmira ile adam..Gözyaşlarının kesiştiği her noktada tanımsız bir duygu zaptediyordu yüreklerini..İlk defa annesinden başka kadın düşüyordu,adamın içine..Palmira ise gözlerindeki ışıltıyı görkemiyle bastırmaya çalışıyordu.

İkisi aynı anda yavaşça ayağa kalktı.Gücünü,heycanına kaptıran adam dizlerinin titremesini zorlukla kontrol ediyordu.Palmira gözlerini kapatıp ellerini uzattı.Adam,bir baba sıcaklığında kucaklıyordu Palmira'yı şimdi..Palmira,annesi kokuyordu.

Ve Tanrı ilk defa ''Aşk'' dedi.Aşk..

Egemen Zeytinci