[AYIŞIĞI]

“ Ask tarafsizligini yitirmisken,

Yamali yüregimi iade ediyorum karanliga..

Heybemde hüzünlerimle gidiyorum.

Olur da bir gün aramak istersen beni,

Bir ömür uzaklikta zannetme..

Ben sana bir nefes kadar yakin olacagim...

Çünkü ben “ senin “ adinda

“ Sana “ yasiyor olacagim ... ”

Yüregimden tuza bandirilmis acilarimi elerken yine sehrimin soguk
kaldirimlarina birakiyorum sensizligi. Sensizim. Senden sonra tüm
sokaklar tek adresim. Öznesizim. Senden sonra tüm cinayetlerin tek
failiyim. Davasini kaybetmis sanik gibi boynu bükük cümlelerim.Sanki
ayaklarindan vuruldu gelecegim..(D)üsüyorum uluorta.. Soguk kaldirim
taslarinin arasina doluyor yol yordam bilmez harflerim..Kan revan
içinde mevcudiyetim..Ask tarafsizligini yitirirken ben sensizligin
iktidarinda sonumu hazirliyorum..Eyyubvari susuyorum en yalin
halimle.Içi kalabalik “ susmalar biriktiriyorum yüregimin ipsiz
uçurumlarinda. Susuyorum olmuyor, konusuyorum olmuyorum..Güpegündüz
vuruluyorum sol yanimdan..Eksiliyorum yüreginden / siliniyorum
cümlelerimden. Yitip gidiyorum sensizligin paragraf baslarinda. Bu
askin maglubu ilan edilsem de, nafile..Eksiliyorum
cümlelerinden..Siliniyorum adreslerinden...


Simdi benden uzaklardasin..Bensiz olman senin için hiçbir sey ifade
etmiyor. Etmemeli zaten. Ama “ sensizlik “ bende o kadar büyük ki;
hiçbir kaliba sigdiramadim senli mutluluklari..Yoklugun öyle büyük yara
ki; hiçbir kelimeyle dolduramadim biraktigin bosluklari. Simdilerde
seni “ sensiz “ yasatabilme azmi ile doluyum. Bizzat senin sözlerinden
alinti yaparak “ direniyorum yalnizligina. ” Kaybetme pahasina
sensizligi giydiriyorum omuzlarima..Ayriligin zafer çigliklari kaplasa
da etrafimi, ben yenilgiyi kusaniyorum üzerime..Biliyorum ki; sonunda
yalnizliga boyun egsem de, bir cümlelik yerim olacaktir yüreginin
derinliklerinde.. Gözlerim Filistin gibi aglamakli olsa da, yenilginin
perde arkasindaki gizli zaferlerim Istanbul gibi boynu hep dik
duracaktir tarihin tozlu sahifelerinde...Sensizlik yüregime galebe
gelse de, bu savasta kazanan ben olacagim..Çünkü yüreginin iç cebinde
kefenini tasimayanlarin, tozlu meydanlarda zaferlerle anilmaya hakki
yoktur..Sebebim bensiz varligin olmusken örtün üzerimi..Kefenim
yüreginden kesilmisken kefenleyin yarali bedenimi..


Bu satirlari yazarken perdelerime gece misafirlige geldi..Duvarlar
siyaha boyanirken ben hala varliginin aydinliginda birseyler
karaliyorum satirlara..Basit cümleler kurarken karanligi hesap
edemedim..Cümlelerimin üzeri karanlik olsa da sen gözlerinle aydinlat
sözlerimi.. Gitmeliyim simdi..Kaçak bir yüregin yikimini gözlerimde
görmeden gitmeliyim..Siginmadan gözyaslarima toplamaliyim benligimi.
Sensizligin en çok kanadigi geceyi yüregime gömüp sabah seni “ sensiz “
sevmeye kaldigi yerden devam etmeliyim...



Gecenin infazindayim..

Gözlerimde uykusuzluk,

Çöllerimde susuzluk varken,

Dudaklarinda soluyor gelecegim...

Oysa ben sana geliyorum sevgili..

Adimlarim ürkek olsa da

Yollarim sana,

Sabrim sana..

Biliyorum bu firar girisimi..

Sana gelen vagonlara kaçak bindim ben..

Farkindayim...Biletsizim..

Bir o kadar da öznesiz..

Urbamda fakir yüregim,

Avuçlarimda hüznüm sana gelmekteyim...

Senden ne bir ömür istiyorum

Fakir yüregime feda edilecek,

Ne de bir ten diliyorum

Acilarimda heba edilecek...

Sadece benle baslayip senle biten cümle..

Sana geliyorken,

Yüreginde “ bir cümlelik yerim“ var mi ?

ALINTI