[Funda]

En çok gözlerindeki hüznü özledim, ne çok yakışırdı bakışlarına…Nedenini sorardım: “Seni kaybetme korkusu!” derdin…Bunu söyleyince artardı gözlerindeki hüznün ışığı, bense sana gerçeği söyleyemezdim, hayatla aramın bozuk olduğunu, seni bana çok göreceğini ve gözlerinde yaşlanmama izin vermeyeceğini anlatmaya gücüm yetmezdi.
Salıverirdim kendimi o ışığa, ışığına…Seni yaşardım, kendimi yaşardım, bizi yaşardım…Sesin içimin bütün duvarlarında yankılanırdı, huzur yudumlardım sessizliğinden, tebessümün damla damla gökyüzü bırakırdı içime, mavilikler saçardın her bir yaramın üzerine, her yer maviydi senle, her şey masmavi…
ve bir gün gerçek oldu korkun, kurala uydun ve gittin…
kaybettin beni, ben de kendimi…ben buna hazırdım; ama sen…
Ne çok yakışırdı gözlerine beni kaybetme korkusu, ne çok yakışırdı bana seni kaybedeceğimi bilmenin acısı…Senden sonra bana hiçbir şey yakışmıyor biliyor musun, seni beklemek bile!