[Funda]

Yıldızlardı senin yüreğin,bu yüzden gökyüzüne bakardım hep küçükken..

Sebebini bilmediğim bir huzurdu, geceleri ay ışığında yıldızları izlemek, orada beni çeken birşeyler vardı, sessiz, gizemli ve de muamma..
Renkleri arıyordum gökyüzünde, maviyi, kırmızıyı, pembedeki griyi, siyaha tutsak yeşili, sonra gözlerin geliyor aklıma..

Duruyorum!.. Boğazıma bir şeyler düğümleniyor..

Sana dair binlerce söz geliyor aklıma, sonra sevmeye dair söylenmiş tüm sözleri söylemek, dünyaya haykırmak istiyorum, ama gülümsüyorum usulca..

Bu neye yarayacaktı ki? Sevmeye dair yazılmış ve söylenmiş tüm sözleri söylesemde içimdeki bu seni anlatamazdı ki onlar..

Yaşamak lazımdı seni anlamak için, çünkü sen sadece anlamdın..

Geceleri gökyüzüne baktığımda, aklıma düşen ve aklıma nakş olmuş bir anlamdın sen bana..

Anlayıpta anlatamadığım bir anlam, yan yana koyduğumda her şeyi anlamsızlaştıran bir anlamdın, Senden daha anlamlısı varmıydı acaba..?
Daha sıcak bir dokunuş..?
Daha sıcak bir öpücük..?
Daha içten bir sarılma..?
Daha içten bir şevkat..?
Ve senden daha derin bakabilecek bir göz varmıydı.. ?

Şimdi gecenin koynundayım, hayalinle sevişiyorum, yalnızlığımda yastığıma sokuluyorum sen diye, onunla dertleşiyorum her gece..

Ve ben şimdiler de onun koynunda ağlıyorum, yalnız ve kimsesiz bir çocuk gibi..

Senden öncede vardı yaşam, ama sensiz yaşamak yaşamdan ayrı kalmak gibi bir şey, nefesimin yetmediğini, sözlerimin hep yarım hep yetersiz ve anlamsız kaldığını yakalarken buluyorum kendimi..

Aynalarda arıyorum senin dokunduğun beni, aynalarda arıyorum tenimdeki izlerini, aynalarda arıyorum kaybettiğimi!..

Sen hep benimdin, öyle demiştin, kalacak ve sonum olacaktın hani?..

Sen Başkalarına Benzeme Sakın, Olur mu?..

Demiştin hani?..

Benzemedim işte, ben hala aynıyım ki, hangi göze baksam uçsuz bucaksız bir kabusta buluyorum kendimi, sonra uyanıyorum bu kabustan karşımdaki gözlerin senin olmadığını anlıyorum..

Şimdilerde sana dair tek birşey biliyorum..

YASTIKLARDA KURUTTUĞUM GÖZYAŞIMSIN, "SeN" ..