[Funda]

Yorgunum,
kamburluğum; omzuma yüklenen onca sıfatın ağırlığından.
silkinip atabilmek kolaydı elbet kanıma aşk karışmamış olsaydı.
yada yanındakine el verdiğin kadar bana da destek çıkabilseydin
bu kadar eğilmezdi sırtım,
yere gelmezdi gururum.

düşünüp düşünüp kendimi bu kadar hırpalamazdım aynadaki suretimle çarpışırken.
sigara izmaritleriyle tamamlamaya çalışmazdım eksik yanlarımı,
insafa gelseydi eğer içinin korkak yanları.
söylenecek onca şey varken tıkılıp kalmazdım tek bir cümleye.
altı kırmızıyla çizilmiş isyanlarımı imla hatası diye,
sil baştan anlamlandırmaya çalışırken ne çok dev(ril)miş içim.

paragraflanmamış iç çekişlerim hep ünlemlerin gölgesinde kalmış.
Nasıl da sahipsiz kırgın yanlarım
tüm hıçkırıklarım ses düşmesinde.
anlamaya çalışırken anlamsızlaşan kimliğimle nasıl da çeliştiğimi,
kadın yanım yüzünden azar işitmeye alışan çocuk yanıma sor.

yüzeysel bahanelere sarıyorum içsel acılarımı
kimseler almasın kan kokusunu diye.
senden başka herkes aşina
ruhsalbunalımçıkışlıaşksal enfeksiyonlarıma.

ne söylesem çocuk sana;
eline bir elma şekeri tutuşturup susturabileceğin.
ne sussam o kadar kayıp bana;
aradıkça benden arta kalanlarla avunabileceğim..

Esra Soytürk