[Funda]

Karanlıkların gölgesine zincirlenmiş gözlerimin, daldığı hangi noktaya sığdırsam içimdeki acıları bilmiyorum… Hangi mekan ya da hangi gün, hangi gece, hangi yürek kabullenir yaralarımı?

“Alt tarafı sana kalan yalnızlıktır bundan böyle “deyip geçmek var ama olmuyor işte..Hiçbir şey anlatamıyorum laftan anlamaz yüreğime.Geleceğe dair beslediğim umutlarım vardı benim.İstikbalimi sığdırdığım hayallerim..Şimdi umutlarıma mı yoksa hayallerime mi ağlamalı?

Gün gelip sevgisiz kalacağıma ihtimal verirdim ama sahipsizlik duygusunu aklımdan geçirmemiştim hiç..Beni bir başıma bırakışın , tahammülü zor bir kedere sürükledi beni. Lakin sen de iyi bilirsin ki benim dağlarım ne rüzgarlar gördü..Bunu da atlatır elbet…

Anladım ki yaşanan mutluluklarda değil çekilen acılardaymış kehanet…Zor olana katlanmakmış,can yakan duygulara dayanmakmış maharet…

Senin için, sevdan için göze aldıklarım aklıma geliyor bazen.Değer miydi diyorum. Değerdi elbet.Çünkü sevdim seni… Uğruna ezip geçtiklerim gülecek bana biliyorum. Sonra susacaklar.Ama bendeki cümleler susmayacak asla…
Yine de…
İçimde kalmasın diye söylüyorum :
Bu kadar kolay vazgeçmemeliydin yar
Bu kadar kolay tüketmemeliydin her şeyi…
Yazık ettin sevgime,
Yazık ettin “biz”e…

HASBİHAL ( 15 NİSAN 2008 )