[AYIŞIĞI]

Biraz sessiz kalacaktım ölürken,
Fırtına camları kırmayacaktı
Son akşamın ışıklarıyla hüzünler örecektim saçlarımdan
Geceye asarak gözlerimi gidecektim
Karanlığın tasına dolduracaktım yaşamak denen sihri..
Biliyorum beceremedim zengin sofralar kurmayı gönlümde
Ömrümün zarını hep yoksul düşlere attım
Ağlarken nasıl gülüneceğini bilemedim yalnızlığımda..
Gözlerinde bir ses olacağını bilseydim sevgilinin
Daha önce değiştirirdim cinlerimi ve perilerimi
Kötü renkleri silerdim tuvallerimden
Geriye kalan ölüm yüzlü yokluk yağmurlarını kuruturdum
Minyatür zaman aralıklarında leylaklar büyütürdüm senin için
Mutlu olurdum,sen kokladıkça yapraklarını...
Kıpkızıl korkular yaşarken ruhunu günaha satmış ölümlüler
Gözyaşımı ümit olarak kaydederim defterime
Günahkar sokaklar, aziz düşler görse de duvarlarda
Ben biraz sessiz kalacaktım ölürken
Büyük maceralar çıkmayacaktı ölüm hikayemden...



Ben nerde kaybettim, biliyorum!
Güz sokaklarında erkekçe çıkılan savaşlarda şarkılar söyledim
" hayal gibi, düş gibi"
Hain pusuları kuran kalleşlere acıdım, kardeşim de olsalar!
Öldüremedim...
Yosunlu sahillerde, ince maviliklerde saklanan silahları görmedim
Susan çiçeklerde, ateş almayan fişeklerde yaşadım yalnızlığı
Bembeyaz gemiler durmadı limanlarımda
Ak pak sular hiç değmedi dilime...
Bir şey yok diyorum, değişen, uykusuzluktan
Bugün de ölmüyorum, inadına uyuyor bütün böcekler
Zamanın umulmadık bir anında çıkıyor karşıma karmaşık gülüşlü yüzü
Bir şey yok diyorum, ölüm sessiz gelir, sensiz kaldığım uykularda...
Kıyasıya diş geçiriyor canıma onun dalgıç gözleri
Soğuk terler döküyorum bir tabut hayaliyle ışıksız pazarlarda
Ağan beyazlar altında ısınıyor yüzümün gölgeli haritası
Yok oluyorum kör yaylalarında çılgınca özlemenin
- O dursa, yürür mü hayat, soruyorum, aydınlıklara...
Hangi şarkıyla girsem insanlık tarihine acı çıkıyor
Kağıttan çiçekler bile kokuyor onun ıtırlı nefesinde
Yüzünde açan gülümsemeyle geçiyorum ayağıma serilmiş sırattan



Yağmur altında ıslanan bedenim koruyor şiir gibi düşüncelerimi
Ellerim, görkemsiz bir yaşam seçiyor insanlık tezgahından
Ölüm belki, sessizce örtecek sevmeler yorganını üstüme
Sevgilim! şu kokuşmuş cesetlerden koru yazgımı
Bu kentteki bütün trenleri öldür eğri duran yanlarından
Ruhsuz yanan bütün lambalarını söndür hislerin
Kurumuş gözlerime merhamet işle
Bir elbise diktir terzine günahlarımızı örtecek
Ve affedilecek sevmeleri ilham et!
Benim sızım, coşkulu bir sevgiden geçer onun sabahlarında
Uykulu sessizlikle dağlardan yuvarlanan çığ gibi
Çaresiz ve suçsuz bir çağ devrilir sesi geldiğinde kulaklarıma
O zaman anlarım ne kadar öldüğümü tamamlanmış tutkularımla
El ele tuttuğumuzda gecelerin yolunu...
Biraz sessiz ölecektim belki,
Ürkütmeden gidecektim insanlığı,
Akıl sınavından geçirecektim gökyüzünü
Ölü balıklarla yan yana yatacaktım deniz seviyesinde
Marmaraya savuracaklardı küllerimi vasiyetimi okuyanlar..
Slayer’ dan çalacaktı öldüğümü duyan barlar
Kıyamet kopmayacaktı belki ama üzülecekti bütün anneler
Kudurmuş gözleriyle pazarına sokacaktı ölümümü medya haberleri
Dikenli gülümsemeler patlatacaktı dost kılıklı düşmanlarım!
Ellerini tutacaktım sızlayan yanlarımdan yüreğinin
Acıyla büyüyen ne varsa kalbinden söküp atacaktım
Beyazlığını engelleyen bütün ışıkları kurutacaktım sevgilinin
Dolgun bakışlarla kesecektim ateş topu tırnaklarını onsuzluğun
Dudağıma dokunan kancalarla korkutacaklardı beni dağıldığımda
Cambaz gibi oynatacaklardı aynada yansıyan görüntüsünü
Sahici bir aşktır bu diye bağıracaktım, üzeceklerdi beni son nefesimde
Uçsuz bucaksız bir ovada başımı göğsünden ayıracaklardı
Ama götürecektim ya da gidecektim onun ardı sıra
Ne söylerse söylesin dili sarhoş tayfaları yaşamın
Çekecektim güverteme sadece onun sancağını
Geçmişimle sınayacaklardı kalbimdeki sevgiyi
Aldırmayacaktım...

[blue night]

yüreğinize sağlık