[Anqel]

Göğüs kafesimin sol kenarından intihar edenlerin anısına…

Söylediğim bütün kelimeler anlamsız bir soru işaretinin o mistik kıvrımına kendini kaptırıp, cümleler halinde intihar ederken; ben henüz kimliksiz satırbaşlarına isminin ilk hecesini karalıyordum. Senden geriye kalanlar birer birer dönüşürken karşıtına, aslında anladım ki, susmak eylemi başlı başına bir cümle oluşturuyor. Ve aslında susmak için; iki kelimeden çok daha fazlası gerekiyor…
Narkozun dozajını biraz fazla tut be doktor. Susup da söyleyemediğim yanlarım ağrıyor.

Ben seninle aynı kelimeleri söyleyemediysem, sen benimle aynı sessizlikte kalabilirdin. Ben seninle aynı şemsiye altında yürüyemediysem, sen benimle aynı yağmur altında ıslanabilirdin. İsa çarmıha gerilirken oradaydım ben Asmera. Tanrı; canı sıkılmasın diye umursamaz tavırlar takınırken, sarhoş bir askerin mızrağıyla vermişti son nefesini. İsa yalnız kalmasın diye; sağ alt kaburgamın altında taşırım, aynı mızrak darbesini…
Verdiğim bütün mücadele seninle aynı ölümü paylaşmak içindi. İki ayrı dünyanın yanılgıları olmasaydık, belki ben de seninle paylaşabilirdim kendi içsel cehennemimi.
Çok değildi. Az zaman önceydi. Âdem’in ısırdığı elma çürümemişti henüz. Oradaydım ben Asmera. Melekler kutsal kitaplardaki hukuksal boşluklardan faydalanıp bütün insan ruhları üzerine bahse girmişti. Attığım çığlıklar olası bir intihara dönüşüp Tanrı’nın yedi katlı bürokrasisine takılmasaydı; yaşıyor taklidi yaparak insanlardan, ölü taklidi yaparak Tanrı’dan kaçacaktım. Ve siyah beyaz kara bulmacalarda yukarıdan aşağı bir yaşama biçiminin cevabını; intihar koyacaktım…


Üzerinde denediğim son intiharım sonucu Azrail aşırı kan kaybından yoğun bakıma alınmıştır. Bu nedenle yeryüzündeki ölümlere yedi gün süreyle ara verilmiştir…
Ayrılıklara da..!