[Beyzade]

Gidenin Bıraktığı Hüzün...

Taze yaralanmaların ardından yaptığınız şey hep aynıdır tarihin tekrarında. Bir tek gözlerinizdir şahidi acılarınızın. Çünkü; bedeninizdeki başka hiçbir yeriniz sizi ne anlayacak ne dinleyecek haldedir. Gözleriniz de tek bir noktaya bakar yaşam pencerinizden. Kopuk ayrılık hikayelerinin bilindik karelerini yeniden izler. İri iri açılan gözleriniz şaşkın bakışları ile yeni bir filmin sonunu evet sadece sonunu tek kare olarak barındırır kendinde ve orada saklı tutar. Gidenler hep veda etmeden gider; sessizce haber vermeden ve alıştırmadan. Ani ölümünüzü bir gazete küpüründe rastlarlarsa öğrenirler belki belki görmezden gelirler. Hiçbir şarkı anımsatmaz sizi onlara. Yüzleri yoktur gidenlerin onun yerine hatırladığınız bir tek çığlığınızdır. Gidenin bıraktığı bir hüzün vardır içinizde tek hissettiğiniz. Renksiz soluk bir resimdir hayatınızdan geriye kalan. Geriye alelacele yaşadıklarınızı ve yaşattıklarınızı paketlemeden elinize tutuşturup bir tek kalkmakta olan kara trene yetişmeyi düşünen ardında bıraktıklarına bakamayacak kadar zalim yolcunun telaşlı ağırlığıdır yüreğinizle beraber ellerinizde kalan. Sanki; elim sende dersiniz ve ebe hep siz olursunuz dolu ellerinizle değil arkalarından koşmak adım bile atamazsınız. Tek yapabildiğiniz acele giden yolcunun ardından görüntüsü kayboluncaya kadar yaşlı gözlerle bakmaktan ibarettir. Sonra malum hikaye... Ellerinizdeki yükün ağırlığı saatler günler geçtikçe daha da ağırlaşır artık dizleriniz taşımaz sizi isyan ederler. Tek çare; çökersiniz olduğunuz yere çakılır kalırsınız çivi misali derinlere. Lanet etmek kaderinize öncüdür sessiz feryat cümlelerinize. Önünüzde öbek öbek yığılan anılarınızı tozlu raflara kaldırmaktır artık işiniz gücünüz yettiğince. Zaman; o terkediliş anından sonra sadece size aitmiş gibi görünen ama artık asla ama asla size ait olmayan zaman anılarınızı sıraladığınız rafları seyretmekle geçer. Renk ararsınız yoktur ses ararsınız yoktur bir kıpırtı o da yoktur. Yerlerine özenle yerleştirdiğiniz anılarınız kıpırdamazlar mahçubiyetlerinden ve hiç yer değiştirmezler nasıl koyduysanız öyle beklerler sizi öyle sabırla beklerler ki; bir sonraki gelenle onları unutup affetmeniz için içlerinden dua ederler. İçin için üzülürler ama belli etmezler. Derin sessizliklerde ses aramazsınız yoktur bilirsiniz; zaman akıp gitmekte çok da cömert davranmaz size artık. Telaşlarınız da bitmiştir gidenin gitmeden önceki randevusuna yetişmeleriniz de bitmiştir zaman anlamsızdır artık. Sabahla akşam yer değiştirse de farketmezsiniz çünkü; ne güneşi görür gözleriniz ne Ay' ı ararsınız. Dualarınızda bitmiştir yakarışlarınız da tükenmiştir neler alıp neler götürmüştür giden.Hoyrat sevmelerinin ardından geriye ne bırakmıştır bunu bile bilemezsiniz. Artık hissiz sadece bir görüntüsünüz... Oysa kısa bir süre öncesine kadar geceye katlanamaz sabahı çağırır maviye gülümserdiniz en masum halinizle sizi daha çok sevmesini isterdiniz. Sabah uzaksa gecenin sessiz karanlığında tekrar ederdiniz kendi kendinize ve ' Her karanlık gece de mutlaka parlayan bir yıldız vardır' der yıldızınızı bulurdunuz. Sabaha giderken tutardı elinizden bulduğunuz tek yıldız şarkılarla avuturdu sizi yalnızlığınız.Ama şimdi öyle midir?...


HAYIR...


Artık ne gecede size tebessüm edecek güç vardır ne de yüzünüze bakacak hali kalmıştır. Mahçubiyetinin karanlığında sebep olduğunu düşünür acılarınıza utanır bir çocuk gibi sarılıp af dilemek ister cesaret edemez kızıllığa bürünür yanar içiniz gibi alev alev. Hiçbir şey avutamaz sizi. Gidenin bıraktığı alaca karanlık kuşağındaki korkularınızdır artık. Yüklendiğiniz her anı omuzlarınızı biraz daha çökertir. Ellerinize ilişir gözleriniz. Gördüğünüz; gidenin bıraktığı cam kırıklarının battığı her noktadan akıttığı kan damlalarıdır. Sıcak sıcak ve ağır ağır akar kızıl kanınız henüz yeni vurulmuş bir Ceylan gibi korku ve şaşkınlık içinde seyredersiniz aldığınız yarayı. Ona da aldırmazsınız yere büyüleyici kızıllığında ahenkle düşen her damlayı rakseden bir Roman kızını seyreder gibi seyredersiniz. 'Sizde gidin sizde terk edin bedenimi ne farkeder bundan sonra ' dersiniz. Mavi sabahların yerini hüzünlü kara sabahlar alır geceler kaçar saklanır suçluluk duyar sabahı da öldürdüm diye. Sizden habersiz buluşur kara geceyle kara sabah siz sohbetlerini ve birbirlerine hasretle kavuşma anlarını uzaktan sadece seyredersiniz. Kayboluşlarınız içindeki yokuluşlarınızda benliğinizi aramaya bile yeltenmezsiniz. Serçe parmağınız bile oynamaz artık her giden bir parça koparmış giderken de alabileceği ne varsa almıştır aldığını buldum sanmanın verdiği rahatlıkla. Size kalan kalanlarla yetinmektir ne kalmışsa artık geriye... cam kırıklarını avuçlayıp koyduğunuz yüreğinizden başka... Zaman ilaç olmaz dedikleri gibi. Dinmez yaralarınızın acısı durdurmaz hiç bir şey akan kanınızı... Ölüm acısı gibidir çektiğiniz. 'Ölümün silemeyeceği acı yoktur' ..kulaklarınızda çınlayan tek cümleye itaat etmektir artık yapacağınız.
ÖLMEYİ HAYAL EDERSİNİZ VE SADECE ONU BEKLERSİNİZ SON DURAKLARINIZDA...
KALIN SAĞLICAKLA . . .

Alıntı.. (Dila nın Kalemi)