[Dante]

Sevgilim, sana sevgilim diyorum,
Bir daha hiç demeyeceğim içindir belki.
Ayrılmamız neyi değiştirecek
Ayrılık, yüreğimden silip atabilir mi seni? derdin.
Kim bilir...
Bu sana son yazışım.
Sözcüklere yüklemeye çalıştığım duygularım,
Beyaz kağıtların keskin kenarlarıyla
Nasıl da parçalanıyor böyle.
İlk kez, yazmak böyle zor, anlatmak, bu kadar olanaksız.
İçimde çağıldayan her şeyin,
Sana doğru aktığını duyup da bunu anlatamamak.
Ne acı...
Oysa, seni her düşündüğümde,
Sesim, zamanın ve mekanın olmadığı
Görünmeyen ince ipeksi bir yolda ilerleyip
Kulaklarına akmadı mı?
Her düşündüğümde seni, yapmam gereken sadece izlemekti.
Ruhumun sana akışı, hızlı ama bir o kadar yavaş, delice ama bir o kadar sakin,
Coşkuyla ama nasıl huzurlu bir çağlamaydı onların hepsi.
Hemen duyardın, büyük kalabalıklarda,
İki kişilik yalnızlıklarda,
Ya da gözlerin maviliklere kilitlenmiş. Duyardın...
Hala duyuyorsun.
Şimdi, şuan seninle konuşurken,
Ruhunda geziniyorum yine.
Baktığın yerden uzaklaşan bakışlarını,
O kimselere hissettirmediğin bir anlık dalgınlığı,
Sadece anın yakaladığı o ince sızıyı...
Kapa gözlerini!
Sen hep duyacak mısın beni,
Ben hep anlatacak mıyım bilmiyorum...
Ama madem ayrılanlar hala sevgili,
Ayrılanlar hala sevdalı.
Bu ayrılıkta bitmeli...
Ayrılık...
Ne çok korkardık bu sözcüğe yüklenen anlamdan.
Oysa şimdi anlıyorum ki, ayrılığın kendisi değil,
Ayrılmakmış asıl zor olan.
Ayrılmayı başarana kadar yaşanılanlar,
O kanatan acıtan korkulu bekleyişler...
O kopuşu yaşamak, artık başka biri değil,
Sen olan o varlığı olduğu yerden çıkarmaya çalışmak,
Ağlayarak git artık içimden diyebilmek
Ama daha derken pişman olup
Hayır kal ne olur diye yalvarmak...
Ne kadar zordu...
Öyle içimdeydin ki, seni ordan çıkarmak
Kendimi paramparça etmek demekti.
Ayrılık...
O kanlı zafer... Şimdi paylaştığımız işte bu.
İçimizde o boşluğun büyük acısı
Yüzümüzde birbirimizin kanı var hala...
Sevgilim,
Sevgilim diyorum son kez sana.
Bir daha demeyeceğimdendir bu ve bir daha
Yazmayacağımdan.


Ayrılık da bitmeli...!