[Funda]

Ne demeli? ...
Nasıl anlatmalı? ...
Ne yazmalı bu dar ve parlak yüzeye? ...
Sıradan bir yalnızlık benimkisi...
Kiminkinden farkı var? ...
Kelimelerden cümle kurma yeteneğim,
benim yalnızlığımı sadece belgelenmiş bir 'anı' yapar...
Herkesinki gibi bir yalnızlık bu...
Yangın yerinde hareket edememek gibi...
Hiçbir teselliye boyun eğmeyen...
Laftan, sözden anlamayan bir yalnızlık bu da...
Asi... Onurlu... Ümitsiz...
Hiç kimseninkinden farkı yok...
Sabah ezanından hemen sonra...
Durduk yere arabanın camını açıp...
İstanbul'un tam ortasında, sesim kısılasıya geceye O'nu bağırmak...
'Seni seviyorum'u öfkeye dönüştürmek...
Bu koca kente O'nu haykırmak...
Dudaklarımın önce titremesi...
Sonra gözlerimin dolması...
En fazla ağlamak ıslak caddelere...
Elimin ayağıma dolaşması...
Salaklaşmak...
Farklı mı yapar benim yalnızlığımı? ...
Duysaydı... Belki...
Duymadı... Duyulmadı...
Diğer yalnızlıklar gibi benimkisi de...
Duyulmayan... Görülmeyen... Bilinmeyen... Umursanmayan...
Sıradan bir yalnızlık...
Bir adım yaklaştıkça, bir 'kadın' daha uzaklaşan...
Bir kadın uzaklaştıkça, bir 'adam' daha küçülen yalnızlık bu da':
Sen bana git demedin… Ben sana tutunamadım...
En tuhaf uzakta kalışım oldun..."Hoşçakal" bile değildi son sözüm…
Mesafeler hep büyüdü. O onu dedi…Bu bunu dedi... Şuydu... Buydu...
Ve de… Ve de bitti… Bitti… Bitti işte…
Vedasız, acısız, ağrısız bir ayrılık oldu…
Sen orada kaldın… Ben burada…
Şimdi de oturmuş yazıyorum…
Sadece sana değil...
Ona, buna, şuna, herkese...
En güzeli de bu… Yazmak...
Kim bilir hangi eve girdim şu an?
Hangi otobüs yolculuğunun cam kenarındayım??
Tut ki ekmek kırıntıları yere dökülmesin diye açılmış bir sayfayım...
Bir bakkal tezgahında ucuz şarap sarmak için hazır tutuluyor da olabilirim...
Bir yatağın başucunda da…
Peki sen?
Belki hayali bir sevgilisin bir okur için...
Ama olsun...
Düşlerken sınırsız olmanın bir mahkumiyeti var mı ki?
Kime ne?
Kara tahtaya tebeşirle yazılmış kelimeleri silmenin ne güç olduğunu hatırlıyormusun...
Evet silinirdi... Ama mutlaka kalırdı izi...
Ben de seni siliyorum yar...
Hem de iz kalmamacasına...
Bastıra bastıra silgiyi...
Ama ne gam... Kara tahta iz tutuyor…
Senden sonra yemek yemedim...
Senden sonra dışarı çıkarken hep şemsiyemi aldım…
İlk defa saçlarım ıslanırsa başımın ağrıyabileceği ihtimalini göze aldım...
Senden sonra daha sıkı giyindim…
Hiç üşümedim senden sonra…
Senden sonra hep saatin ziliyle uyandım sabahlara…
Senden sonra televizyon kumandasının 6 aydır ihtiyaç duyduğu pilleri aldım… Kahvaltıda gazete okumuyorum senden sonra…
Ev yapımı çilek reçelinin içine dalan ekonomi sayfaları artık şerbetsiz pür'u pak...
Senden sonra kokulu mum aydınlığını satın almadım mağazadan...
Ayraç yoksunluğundan "okunan yer kolay bulunsun" diye yüzüstü yatırılmış, yarım kalmış kitaplarımın hepsini bitirdim senden sonra...
Hiç kar yağmadı senden sonra bu gri kente...
Senden sonra ben Sarıyer'i sevdim...
İstinye'yi… Yeniköy'ü..
Emek Kafe’de sabah kahvaltılarında buldum defalarca..
İstiklal Caddesi, Taksim...
Bu kadar kalabalık mıydı o zamanlar??
Ben senden sonra yatarken anahtarı kapının üzerinden almadım...
Sıkı sıkı da kilitledim... Ve beni uyandıran kapı zilin de yoktu artık...
Senden sonra…
Senden sonra..
Senden sonra…
Ben de yoktum aslında...
Ben senden sonra düş oldum...
“…HOŞÇAKAL

[Funda]

ufff.... naptın senn.. helall olsunn...

[zizi]

yüreyine sağlı uurcum