[Funda]

“Ne zamandır kimse yok hayatında, hadi artık evlensene, birini bulalım sana!” dedi arkadaşım. Niye? Böyle gider miymiş canım, yalnızlık Allah’a mahsusmuş! Ben yalnız mıyım?

Yalnızlığı nasıl değerlendirdiğine bağlı olarak değişir elbette! Gece birisiyle uyumaksa yalnızlıktan kasıt, Haydut (köpeğim) var, birlikte uyuyoruz. Ancak bu cevap arkadaşımı tatmin etmedi. “Köpek, bir erkeğin yerini tutar mı? Saçmalıyorsun!” Tutmaz mı? Senin köpek dediğin, bazen pek çok insanın bile yerini tutar, bazen!

Yalnızlığımı önemli kıldığımı tam olarak nasıl açıklayacağımı bilemedim ancak şu klişe cevap onu mutlu edecekti: “Ortada adam gibi adam mı var?” Beni tatmin eden cevap bu değil! İşin aslı benim bir cevabım yok. Gerektiği kadar yalnız ve tek başınayım.

Sadece bir sevgilim olsun diye sevgili sahibi olmanın ne lüzumsuz bir eylem olduğunu bir kaç yıl önce fark ettim. Her önüme geleni denemekle zaman harcayamam. Herkesin, her zaman bir sevgilisi olmak zorunda değil. Aşk güzeldir ki, kimse herhalde benim kadar aşka tutunmayı ve yakalamayı savunamaz.

Bu sevgili meselesine gelince, kendimi ona doğru çekiliyormuş gibi hissetmediğim, aklından ve ruhundan etkilenmediğim bir adamla, sevgili olmak gibi bir derdim yok. Olmayacak duayı önceden görüp, gereksiz test sürüşlerine çıkabilenlerden de değilim.

Hayatımıza giren herkes, ruhumuzdan bir parça alıp götürür. Ne kadar çok yanlış insanla birlikte olursak, o derece eksiliriz kadınlığımızdan, adamlığımızdan… Sadece birisi olsun diye bir ilişkiye girmek, peşinde pişmanlık ve mutsuzluğu da getirir. Ben o yüzden, yalnızlığımla gerektiği kadar birlikte olup, zamanı ve doğrusu gelince sevebilenlerden olmak derdindeyim.

Var mı itirazı olan?