[Funda]

Hava kararıyor, gecenin tadında bir burukluk var. Sahne perdesi açılır gibi açılıyor evin ışıkları ve yalnızlık sahnedeki yerini alıyor. Bütün ışıklar onun üstünde, parlayan kostümüyle şarkısını söylüyor yalnızlık.
Bazı geceler evimin salonu işte bu anlara tanık oluyor. Televizyonda güzel bir film seyrederken veya kitabın ortasında canım şöyle okkalı bir kahve çektiğinde, adını söylemişim gibi fırlıyor sahneye yalnızlık.
Kafamı çevirip bakıyorum, yanım boş. İn cin top oynuyor. Oysa iki fincan kahve pişiriyor olmalıydım. Yanında güzel bir sohbet, bir de küçük lokum koyardım tabağa. 40 yıl sayılmazdı belki hatırı, olsun, ben 40 güne tavdım.
Filmin en güzel yerinde reklamlar başlayınca, mutfağa gidip mısır patlatırdım. Kocaman bir kase içinde, tuzlu, beyaz atıştırmalıklarla gelirdim. “Hadi, reklam bitti, başlıyor, acele et!” diye seslenseydi sevgili.
Kitaplık kenarında duran tahta kaşıyıcıyı kaldırıp atmak gibi bir lüksüm olsaydı. Sırtım kaşındığında sevgilimin önüne doğru uzanıp: “ Biraz sola, aşağıya, hah orası, yahu okşarmış gibi yapma tırnaklarınla sert kaşı!” diyebilseydim.
Üstümde pijama, yüzüm makyajsız, saçlarım öylesine toplanıp toka bulamayınca kalemle tutturulmuş halde yanında oturabilecek kadar yakın olunmuş bir ilişkiyi özlemişim.
Her zaman değil ama bazı geceler vuruyor yalnızlık. Oysa ben yalnızlığımı ne çok severim….
Gündüz aklıma gelmiyor ama bazen kararınca ortalık, insanın boğazında düğümleniyor bu ıssızlık. Yalnızlık ve saz arkadaşları ümitsizlik, depresyon, mutsuzluk çıkıyorlar sahneye. Alıyorlar sazı ellerine. Sonra sabaha kadar bitmiyor aklımın içinde şarkıları.
Hayatı tek başına omuzlamanın, her derdin altından tek başına kalkmanın, özgürlüğün, kafana estiği gibi davranmanın lezzeti var elbette! Ancak bazen çok canımı sıkıyor şu yalnızlık ve saz arkadaşları…