[Funda]

Elim, kolum tutmuyor, hastayım… Fena üşüttüm anlayacağınız. Vücudumdaki bütün kemiklerin birbiriyle anlaşarak aynı anda sızlamasına şaşkınlıkla bakıyorum.
Bu yazıyı sağ salim bitirebilirsem, kendimi yatağa atıp sonsuza kadar uyumayı planlıyorum. İyi oluyor bana, müstahak bana, oh olsun!! Bir musibet, bin nasihatten iyidir demişler! İnsan yedek yazı yazıp bir kenara koyar. Acil durumlarda kullanır, değil mi? Yok, ben adam olmam!
Sağlıktan daha değerli hiçbir şey olmadığını, hastalandığımız zaman hatırlıyor olmamız ne garip! Bütün sıkıntılar bir şekilde atlatılıyor. Ölüm hariç her derde bir deva var.
Borçlar, maddi sıkıntılar, hepsi bir şekilde çözülüyor. Geçiyor dert dediğin! Elbette kolay olmuyor! İnsanı uykusuz bırakan geceler, çaresizlik ve daha pek çok duygu, sıkıntılı zamanlarımızda hayatımızın ortasına çörekleniyor. İşte öyle anlarda, biraz soğukkanlı olmayı öğrenmek gerekiyor.
Bunca üzüntü ve stresin vücudumuza ne kadar zarar verdiğini düşünemez hale geliyoruz. O süreç geçiyor ama bizde bıraktığı görmediğimiz hasarlar, için için bünyemizi yiyip bitiriyor. Önce bağışıklık sistemimiz çöküyor, ardından en kötü hastalıklara kapımız açılıyor. Zayıf ve güçsüz kalıyoruz. Ummadığımız, hatta kendimizi iyi hissettiğimiz bir anda düşüyoruz.
Gönül ilişkilerinin yarattığı üzüntülerin de, bahsettiğim olayları körüklediğine emin olabilirsiniz. Geçmiş, bitmiş, üzerinden onca zaman geçmiş eski bir aşk için ağlayıp dururken, kendinize ne yaptığınızı iyi bilmelisiniz.
Ayrılık acısı insanı en çok yıpratan, ölüm acısına benzeyen ve sizi hem fiziksel, hem ruhsal olarak yıpratan bir süreçtir. Bu süreci ne kadar çabuk atlatırsanız, kendinize vereceğiniz zarar o kadar azalacaktır.
Toplum olarak acıya tutunmaya çok meyilliyiz. Acılarımızın süresini uzatarak, kendimizi var ediyoruz. Yaşadığımızın ispatı gibi… Yıllar boyu bu acıyı çekmekte ısrar eden çok insan var. Yeni başlangıçlar, başka hayat alternatifleri gözümüzü korkutuyor. Körü körüne gitmeyi, inatla aynı yerde durmayı, değişmemeyi seviyoruz. Gereksiz vefalarımız, hiç olmaması gereken yerlerde sadakatimiz var. Değişmeye, gelişmeye kapalıyız. Bize dokunmazsa yılan, bin yıl aynı şekilde, düzenimiz bozulmadan yaşayabiliriz.
Laf nereden nereye geldi! Daha anlatacak çok şeyim vardı ama burnum tıkalı, beynime giden oksijen miktarı azaldı sanırım, ekran kararmaya başladı. Ayrıca hafiften bir titreme de geldi. Zaten hastalık dediğin gece azar. O yüzden ben gidip yatayım. Normalde yazıyı bitirdikten sonra başar döner okurum, bir yerlerde saçmalamışsam veya konu dağılmışsa toparlarım. Ancak bu sefer yapamayacağım. Ayakta zor duruyorum. Bu yüzden, sürç-ü lisan ettiysem, af ola!