[Funda]

Neredeyse bir ordu gibiler, her an savunma halindeler… Bahaneleri, sebepleri var. Yanlarından aşktan, sevgiden bahsettiğiniz anda ya öfkeleniyorlar, ya sizi aşağılayarak egolarını yükseltiyorlar. Onlar sevmekten korkanlar ordusu…
Hepimiz hatıralarımızın ürünleriyiz. Geçmişte deneyimlediklerimizle, geleceğe yön veririz. Aklımızı böyle programlamışız. Geçmişin yenilgisine bakar, gelecekte olabilecek ihtimaller üzerine silah kuşanırız. Bu da bizi sonunda sevmekten korkanlar ordusunun askeri yapar. Elbette geleceğini yaratmakta özgür olduğunu bilenler, bu emir-komuta sistemine girmeyeceklerdir.
Sevginin en temel tuzağı korkudur. Korkunuz; aklınızı ve ruhunuzu ele geçirmişse, bir daha sevme ihtimaliniz oldukça zayıftır. Korku sizi mutluluktan ve yaşamın keyfinden uzak tutar. Yakında durduğunuz tek şey, sözüm ona güvenliğinizdir!
Bir daha sizi kimsenin üzmeyeceğine böylece emin olabilirsiniz. Bir daha aynı acıları yaşamak zorunda kalmayacağınıza, size kimsenin ihanet etmeyeceğine güvenebilirsiniz. Haklısınız! Kimseyi sevmezseniz, bunlar da olmayacaktır. Peki, bu yaşamak mıdır?
Korkularınızla yüzleşmediğiniz sürece, sadece onların altında ezilmekle kalmaz, çığ gibi büyüyen bir korku topuyla karşılaşırsınız.
Bu durumu şöyle açıklamaya çalışayım: Gecenin bir yarısı elektrikler kesilmeden önce, siz salonda televizyon izleyip çekirdek yiyordunuz. Sonra bir anda her şey karardı. Mum ve çakmak bulmaya giderken, nefes alışınızın sıklaştığını fark ettiniz mi? Yok canım, ne olacak? Sonra evin içinden o ana kadar duymadığınız sesler gelmeye başladı. Korkunuz artacaktır. Sanki birisi evin içinde dolaşıyor gibi.. Koşarak kendinizi bir odaya attınız, kapıyı kapatıp kilitlediniz. Sesler artıkça, kalbinizin de hızı arttı. Yüreğiniz ağzınızdayken, elektrikler geri geldi.
Her şey eski haline döndü. Elinize bulabileceğiniz en ağır şeyi, mesela ütüyü alıp kapıyı açtınız. Yavaş yavaş odaları gezdiniz ve sonunda gördünüz ki; evde sizden başka kimse yok! Onca gürültü nereden gelmişti öyleyse? Elektrik gittiği için kendini boşa çıkaran buzdolabı, akşam olduğu için genleşen ahşap mobilyalar ve daha pek çok şey… Aklınız, sizi içinde bulunduğunuz ufak bir ürküntüden, koca bir korku yığınına taşıdı.
İşte sevmekten korkanların durumu budur! Kaçtıkça, kendinizi güvene aldığınızı zannettikçe, bir korku tünelinin içine girersiniz. Sevmekten korkanlar ordusunda yer almak, sizi acılardan korumaz. Unutmayın ki; sadece sevmeye cesareti olanların gerçek mutluluğu yakalama şansları vardır, birkaç kez yanılsalar bile!
Not: Dünden beri sizlerden pek çok “geçmiş olsun” mesajı ve iyi dilekler alıyorum. Hepinizin dualarına ve temennilerine teşekkür ederim. Bugün biraz daha iyi gibiyim. Sizlerin yolladığı güzel enerjilerin, ilaçlardan fazla etkisi olduğunu düşünüyorum. Bana yine, kocaman bir aile olduğumuzu hatırlattığınız hepinize teşekkür ederim…