[Funda]

Bir boşluk hali, her şey belirsiz.. Kalp kendine atıyor vazife uğruna, tek düze, heyecansız! Şimdi hayat, sonsuz mavilikte, uçsuz bucaksız bir okyanusa bakar gibi; en azından hala mavi!
Tan vakti, ucuza satılmış hayaller şehrinde makyajı akıyor kadınların, sakalı uzuyor adamların; bir önceki sabahın ütüsü dayanmamış!
Şenlendirilmiş kadehlerde, çiçeklendirilmiş masalarda, kaç grama satılmış cümleler uçuşuyor. Dostlukların kanadı kırık, iyi veya kötü günde diye, birini seçmek gerekiyor. Aşklar da ağarıyor saçlar gibi..
Bir evin, perdesi açık unutulmuş salonuna takılıyor gözüm. Televizyon karşısında suratı asık oturuyor bir adam, bir kadın. Oysa daha ne kadar önce, göz göze dolaşıyorlardı! Birazdan söndürecekler ışıkları, belki hiç dokunmadan, belki sadece görev gibi lezzetsiz bir sevişmenin sahte yorgunluğuyla uykuya sığınacaklar. Birbirlerine en son ne zaman içtenlikle “nasılsın” diye sorduklarını hatırlamayacaklar.
Yeninin heyecanı da çabuk eskiyor bu sokaklarda. Daha az önce, çevresinde dört dönüyordu kırmızılı kadının, ağzı içki kokan adam.
Diğer yanda, tomurcuklar açmış bahçede, yeni bir güne hazırlanıyor çiçekler. Ellerinde umutları olanlar aşka koşuyor. Yaşadıklarıyla kirlendiklerini sananlar, onların da ümitlerini çalıyor.
Vefasızlaştıkça insan, egosuna yeniliyor. En çok bilenler, çok yanılmasa da, hayattan çalıyor. Buralarda zaman yok, düş kırıklıkları mevsim sayılıyor. Ya hiç gelmeyecek olanları bekliyor, kendiyle yüzleşememiş gönüller; ya esiri oluyor düzenin korkaklar..
Aşk, bu şehrin üstünden günde kim bilir kaç kere uçuyor? Başını öne eğmişler, gözünü hırsa dikmişler, gözlerin etrafına çit örmüşler, kafasını kaldırıp bakmıyor!
Kalbinde güzellik taşıyanların, umudu olanların başını okşuyor aşk; onları kanadına takıp mucizeler ülkesine götürüyor. Orada her şey mümkün oluyor; elbette inananlara….