[Funda]

Yaşam denilen serüvenin naçizane yolcusuyum ben. Koca evrende bir hiçim, kendi dünyamda kraliçe. Her horozun kendi çöplüğünde efelenmesi gibi, kendi çemberimde büyüğüm ya da öyle zannederim.
Zaaflarım, eksiklerim, kusurlarım var. O yüzden adım insan! Her insan kadar kıymetliyim ve herkes kadar öğrenciyim.
Neye inanıyorsam, ne bildiğimi sanıyorsam, onlarla ifade edebilirim kendimi. Yaşamın efendisi aşk, dünyanın efendisi duadır gözümde!
Bağlılıklarım ve bağımlılıklarım var. Sevgiye, dostluğa bağlıyım; kahveye, sigaraya bağımlıyım. İyi ayırmaya çalışırım ikisini çünkü bağımlılıklarımı bir gün bırakırım, bağlılıklarımı ömrümle bir tutarım.
Kalbime sevmeyi öğretmektir ödevim. Sevgiliye gün gelir belki küserim ama sevginin özüne de, adına da hürmet ederim.
Bir kere düştüm diye vazgeçemem aşktan. Aşkın insanı nasıl sarmaladığını bilirim. Aşk uğruna Mecnun da olurum, Şirin de; çöle de düşerim, dağı da delerim…
Sevdanın renklerini görmüşüm, tadını almışım artık, koluna yapışmışım bırakmam. Derdimi insanla çözerim, çamurunu aşka atmam seçimlerimin.
Gökyüzünü boyayarak geçirecek kadar avarelik lükstür ömrüme; hayatın gerçeklerini bilirim. Her derdin ağırlığını hissederim ama altından kalkmayı da beceririm.
Egomdan, gururumdan vazgeçmişim; bir tek onurumu tutarım elimde. Eğilirim haklıysa, kalleşin bile önünde.
Dilimin kemiği yoktur ancak dinlemeyi bilirim. Serttir tokadım ama vurmadan önce anlamayı yeğlerim.
Ben de insanım, elbette açıklarım var. Yüreğimde acılarım, sırtımda yüklerim var. Kaç kere düştüm saymadım ama dibe vurduğum zaman çıkmasını öğrendim. Aşk benim öğretmenim, kendimi onunla tamamlayabildim.
Daha çok gelir miyim bu hayata, orasını kestiremem! Öğreneceklerim varsa eğer, daha çok ter dökeceğim. Tek bir bildiğim var; her geldiğimde, aşkın toprağına yüz süreceğim…