[Funda]

Önce ailemiz, sonra eğitimimiz, çevremiz, gördüklerimiz bizi bir şekle sokuyor. Genetik kodumuzun üstüne ekleniyor tüm öğrendiklerimiz. Ortaya bir resim çıkıyor.
Yaşadığımız ülke, sosyal çevremiz bizi bir kalıba sokup biçimlendiriyor. İnançlarımız oluyor. Hiç fark etmeden bilinçaltımızda biriken yargılarımız gelişiyor. Dostluğa, aşka, işe, ilişkilere bir bakış açımız oluyor.
Millet olarak geçmişe takılıp kalmayı severiz. Hepimizin içinde annemizden, aile büyüklerinden, çocukken komşu teyzeden gördüğümüz kadınsal davranışlar var. Üstüne egomuz, korkularımız, kıskançlıklarımız biniyor. Davranışlarımız böyle biçimleniyor.
Bizim doğrumuz, başkasının doğrusuyla uymuyor bazen! Bazen haksızlığa uğruyor, aldanıyor, ihaneti görüyoruz. Güvendiğimiz dağlara kar yağıyor.
Kırılıyor gururumuz, kadınlığımız yara alıyor. Ve en çok o zaman hata yapmaya daha yakın duruyoruz. En çok o zaman çiviyi çiviyle sökmeye kalkıyoruz. En çok o zaman intikam gözümüzü bürüyor.
Zarafetimiz, nefret ve kinle kirleniyor. Ne zaman yenilgiye uğrasak, hemen silahlarımızı kuşanıyoruz. Kılıç kalkan elde, önümüze gelenden geçmişin acısını çıkarmaya çalışıyoruz.
Bazılarımız için durum tersi; hemen süngümüz düşüyor. İnançlarımızı çok çabuk unutuyoruz. Umudu silip yerine korku koyuyoruz. Kabuğumuza çekiliyoruz. Bize dokunmayan yılan bin yaşasın diyoruz. Yalnızlığımızla kardeş olup, yatağımızı hüzünle dolduruyoruz.
Her kadının içinde rengarenk bir dünya vardır. Denizin dibi gibi hareketli ve muhteşemdir. Onu görmeyen ve keşfedemeyen adamlar yüzünden, ruhumuza yosun tutturuyoruz.
Doğrusu bu olamaz, olmamalı! Her yenilgi, daha çok kamçılamalı bizi. Aşka, sevgiye daha çok bağlanmalıyız. Her canımız yandığında kenara çekilip oturamayız.
Her vurgunun ardından içimizde biriken o kötü duyguları yenmenin, gidenden gerçekten intikam almanın yolu; aşka daha çok inanmaktan geçer. Her düştüğümüzde yeniden kalkmalı, bu sefer daha çok sevmeliyiz.
Her giden ardında bedbaht birini bırakmak ister. Bunu söylemese de, içten içe onsuzluğun kalanda ağır bir yürek izi olmasını ister. Yürek acısı; aşka daha çok inanarak, daha fazla umut ederek ve gerçekten yeniden severek geçer. Ne zaman kırılırsa kalbimiz, şu cümleyi tekrar etmeliyiz: “İnadına Aşk!”