[SerkaN]

Gölgeme mum yaktım
Yüreğine damlattım, tutuştu
Çiçeklerimi gün ışığına çıkarmadım
Mum ışığıyla besledim onları

O yüzden olsa gerek dibimi aydınlatamadım
Sardunyalar ektim bahçeme kardelenler ısıttı beni
Gönlüm hep üşüdü ne zaman sarılsam kendime
İşte böyle bir yalnızlığın buzdağında

Bir söz istedim hayattan, bin söz verdim
Hiç birini tutamadım, hayat gibi
Buz gibiyim gölgemde
Eritmek için onu bir mum yakıyorum

Bir yol arıyoruz çıkışı olan
Kıvrımlı gecelerde
Gün sıcak bazen, anne yüreği gibi
Gün saklı sır dolu ağlamaklı, baba yüreği gibi

Çaresizlik demliyorum her gece
Süzmeden içiyorum, ne gelirse
Kuru bir nehre atılan olta misali
Boş çekiyorum misinayı

Darmadağın satırlar yazıyorum
Çevrem gibi, toparlanmıyor
Misinayı da atıyorum boş nehir yatağına
Belki gelirse bir sel, kavuşsun denizine

Ve bir kadın düşüyor aklıma
Binlerce kadın gölgesinde
Bir mum daha yaksam diyorum
Korkuyorum ya oda erirse

Şimdi gölgen düştü gölgemin yanına
Film gibiyiz duvarda, sen ve ben oynuyoruz
Gözlerin güneş oluyor bir anda kayboluyor gölgeler
Yaprak dökümü bakışlım kapat gözlerini

Kapat ta duvarda seyredeyim bu filmin sonunu
Bir şarkı tutturayım hicazdan
İçimi ısıt biraz buz gibiyim
Ağlama ısıt dedim, yakma!

Ve bir kadın ekiyorum geceye
Binlerce kadın büyüyor
Eritiyorum tüm kadınları yüreğimde hepsi donuyor
Donmadan önce diktim kendimi
Dik durayım mum gibi
Şimdi bir ben dimdik duruyorum
Erimiş kadınların üzerinde
Çiçeklerim soldu

Rıza Yüksel
12.11.2008