[dü$pérésT]

yağmurun üstümü başımı yıkadığı mevsim başladı
tamda seni saçlarıma taktığım güz sabahında
tac-ı baş ettim bana
dokun diye kokuma...

tamda doyamamıştım oysa
çığırtkan bir bakış kondurdum sessizliğime
seyre daldım o gururlu ama zavallı gidişini
defalarca el ele yürüdüğümüz,
ama şimdi bir türlü ıslanamadığım deli yağmurda...

hızlı oldu bu gidiş
gittikçe uzaklaştın...küçüldün...
sanki gittin ya...
küçüldün...

kirpiklerime düşen damlayla buğulandın
ayrılık süzülürken kimse görmesin diye
yüzümü yağmura döktüm
ayak diplerime düştün...
hangi birikintide bıraktım seni...?
hangi göremediğim damla sendi...?

avuçlarımı yağmurla dolduruyorum
tutmak isterken düşüyorlar aşağı
gidiyorlar tenimden
senin vedana benziyor onlarinki de
baştan ayağa yıkıyorlar
ama gidiyorlar...

kapatıyorum seslerimi
ve göz kapaklarımı kısıyorum yavaş yavaş
damla sesleri alıyor
en güzel ses bildiğim sesinin yerini
geniş zamanlar olmuş 'başka' işitmeyeli
en darımda yokmuşsun
kuytumda kaybolmuşsun...

şu anda saat bende ,kayboluş yarısı...
mevsimin yaprakları dağıttığı yağmur başladı...
avuçlarım yere dönük
ayrılık önde...
ben arkada...
sana geliyoruz....!