[dü$pérésT]

(...)dün seni konuştuk...dertliydi...ama sakin görünmeye çalışıyordu...
dudakları kuruyordu,dalıyordu belli belirsiz gözleri...
önce kaldırdı başını sonra varsın düşsün yere dedi...sordum,haline sebep ne? sustu...ayağa kalktı...voltalara başladı...

ne atış ama...sanırsın durmayacak oda gidecek...mırıldanıyordu...yas mı sitem mi belli değil...
anlamıyordum dediklerini...onu en iyi anlayan ben şimdi idrak etmekten acizdim olanları...

mutluydu mazide...hiçbirşey umrunda değildi..."en güzel" i yaşıyordu...
gülümsüyordu...
yerinde duramıyordu...
zaman zaman dert yanardı bana ama geçerdi...
bu sefer uzun sürdü...hiçbirşeye benzemiyor...
önceden sormamı da beklemezdi...şimdi yine söylesin istiyorum...soramıyorum...

bazen uyarırdım onu...dikkat et ve hep güçlü ol...yanlış yapsan da yanındayım...kovsanda yakınım,buradayım...

şimdide buradayım...ama varlığım önemini yitirmiş gibi davranıyor...
bakıyorum,bakmıyor...susuyorum...ağlıyor...dokunuy orum,olmuyor...

bende üzgündüm onun adına...ama ikimizden birinin soğuk kanlı olması gerekiyordu...o ben oldum...mecburdum...zaten hep böyle oldu...

nihayet...atışları durdurdu...yanıma oturdu...yanakları al al , ıslak...yere bakıyor...dudaklarını araladı...yutkundu...nefes aldı...hazırdı yanmaya...
cesaret ettim...elimle tuttum omuzlarından...gözlerinin derinlerine baktım...
yaşam belirtisi yoktu...

dedim ki ;
-nedir bu hal'in...sebep nedir ölmene yüreğim...?

dile geldi ;
-"O" gidiyor...ölmeyimde neyleyim...?