[dü$pérésT]

çocukça oyunlarımın,başında tahmin edemediğim kaybedişiydin sen...
zaten sevmezdim evcilik denen büyümeye meyilli zırvalamaları...
bana göre değildi bir kaç dakikada bi hayat kurmak
ve -mış gibi yapmak...
dört köşe bi hayat yaşadım hep aslında...
köşeleri batsada....

zamanla hayatı parçalara ayırdım ve seninle yeni bir paragrafa başladım
düşünüyorum da..
hayat satırlarımda tek küçük harfle başlayan adamdın !
gözde ne kadar büyürse çakılması öyle dehşet olurmuş düşenin
şimdi söylesene bana
canın çok yandı mı?!

ne zaman büyüdüm hatırlamıyorum(!) ama biliyordum;
büyüklerin büyük düş/üş/leri olur.
öğrendim ki,çocuklar düşler...büyükler düşermiş...
ve her acımda denilen söz koca bi yalanmış...
"büyüyünce geçmiyormuş"

sarmalanmış ruhumu görmezden gelemiyorum.
gider ayak yaralarıma teptiğin "kendine iyi bak"lardan acı sızıyor...
kemiklerime işledi sancılarım.
çürümeye yürekten başladım...
"öpeyim de geçsin"leri bile arıyorum bu yaşta...
çocukça,iki dudağın tedavisine teslim olmayı...
geçtiğine inanmayı...
öyle avunmayı...

sevdiğim ışıklı lunaparkın hayatıma sızacağını nereden bilirdim...
bi ucuna ben bi ucuna aşk oturdu...ben dibe vurdum O havada kaldı
arkamda dönüp duran yalan dostlardı
baş döndüren salıncak bir şehir
ve aslında kaydığım kocaman bir hayattı...

avucumda biriktirdiğim şekerlerim de yok artık...
dokunduğun her yerimden seni söküp atıyorum...
kan revan içindeyim
bitmiyorsun bi türlü bende...

annem haklıydı başkalarına beni "yaramazdı" diye şikayet ederken...
yaram/azdı eskiden...

kapatmayı silmeyi değil de parçalara ayırmayı seçtim kokun sinmiş tenimi...
bak üleştirme yapıyorum şimdi hayatı...
eski oyunlardaki gibi...
aç avuçlarını,
otur yanıma...

bi sana....bi sana...HİÇ bana...!?!