[Funda]

Aklımın gece perşembesinde kalışlarım hep bir temmuz cumasında gidişindendir,
Perçeminde unutulmuş kadın sesiyle sabah mahmurluğu,
Yağmurluğu güneşin üstüne gerilmiş,griymiş gibi duran ama beyaza daha yakın olan renklerden daha mat sahi,
Daha seyrek,
Daha ertelenmiş,
Daha sonraya damlamaya karar vermiş aşağı yukarı aşk tutarı kadar bir acı,içimdeki..

İçimdekini sana soysam soyadımla oyalanmadan soyunsam,
Aklına aşk gelecek,Aşk girecek içine derinin üzerinden..
Aşkı giyeceksin yüreğimden,
Düğmelerin gözlerim olacak,
İliğinden geçireceksin gözlerim açıkken..
Ve göz etlerim daha kanlıyken değiştireceksin bakışlarımı kıy-afetlerinden..

Depremleşeceksin yıkarcasına,ben olacağım S-enkazların altına göçülen,
Eseceksin kasırgacasına,ben savrulacağım onca yolculuğa yeniden..
Karınca kararınca yada akşam hava kararınca değil var gücünle elinden geldiğince ansızın dağıtacaksındır toplanamamacasına..

Aklımın gece perşembesinde kalışlarım hep bir temmuz cumasında gidişindendir,
Eşrefinde kurutulmuş adam sessizliğiyle akşam durgunluğu,
Mağdurluğu ateşin teni yakmasından,geriymiş gibi duran ama yarına daha çok yakışan olarak hatırlanan renksizliklerde daha parlak haki,
Daha sıyrık,
Daha sonbahara damıtılmaya fikir edinmiş alaşağı ayrılık kadar bir sancı,içimdeki..

Fikir ürettikçe sana dair,
Fi-kirleniyor aklım..
Zehirden içilmez derdin,
İçtim..
Şehirden gidilmez derdin,
Gittin..

Ben senin geçmiş zamanlığındaki iki gönlün bir olma durumuna yakışan ve hep sana dönen bir ek-sen olarak kaldımsa,
Yadırgama..
Bergama dediğin sevdayı doğurduğun ülkeydi bana..

Süs değil bu susmalar,
Pus değil bu pas tutmalar,
Püsküllü küskünlüklerde büsbütün uslanmalar masalsızlıktır,

Şimdi;

Ağzındaki sisle seslen,
Gözündeki susla ses’tir et beni..


Emre GÖKCE