[Siyah Ojeli Mesnevi]

Tezer’siz Zamanlar

Yapmak zorundaydım. Bir ben yaratmalıydım içimde… O'nu bana karşı koruyabilmeliydim. Bir gün ölürsem, bil ki katil benimdir.
Bir şeylerde anlam arayıp durmaktan vazgeçmeliyiz belki de... Algı dediğimiz lanet şey bütün uydularını açıp pür dikkat odaklansa da, bazen anlamsızlıktan doğuyor anlam... Tezer... Üstüne alınma...
Acaba bilinçaltımızda kayboluyoruz da farkında mı değiliz. Kim bilir belki de evren dediğimiz şey, bilinçaltımızın yarattığı sahte bir görüntüden başka bir şey değildir. Ama kesin olan şu ki, bilinçaltı evrenden çok daha büyüktür...
Keşke şuan anneannemin yanında olsaydım. Bir an o geldi aklıma Tezer. Hafızamda kalan son huzurlu an, çocukken onun yanında geçirdiğim anlar. Yediği pekmezin rayhası yüzüne vururdu. Hele bir de yedi bahardan çay yapardı ki, dışardaki kar, çayın kokusuyla erimeye başlardı. Gözüm havludaki salkım söğüde ilişirdi.
Tezer… Uyandır beni. Geçmişimi özlüyorum...
Yoksun… Aslında sen öldün biliyorum TEzer. Sanırım O'nu sen yaptım. Sanırım kendimde değildim. Sanırım...
Mis gibi bir havuç suyu sıkayım. Yanına sarelle ekmek. Tezer'de gelirse ona da yaparım. Dur. Tezer ölmemişmiydi... Sanırım... San…
Tezer deyip geçmeyin. Sayesinde üç kilo verdim. Geceleri gizlice yemek yemem konusunda beni uyardı. Sahi Tezer. Neden hep zor anlarımda yanımdasın. Sanırım ben hep geceleri zorlanıyorum yaşamak konusunda...
Ölüm…
Ölmek…
Ölme isteği…
Ne çok insanın aklından geçer şu ilmek. Boğazında hissetmek ölümü… Ne tuhaf değil mi Tezer? Doğduğumuz gün başlayan ölüm sürecini, bir ipin, en boktan anlarda bize anımsatması. Zaten, öleceğini bile bile, bir bedenin düyaya gelişine neden sevinir insan bilemedim…
İçimdeki canavar çok derinlerde gizli Tezer. Ama insanların dünyasında, bazen o kadar acı çekiyorum ki, içimdeki canavarı çıkarasım geliyor...
Yol bitti. Sen yoksun. Gelmelisin artık…