[sHeZoFReNiCH]

Kaç mahremiyet geçebilir ki insanın iç dünyasından öteye,
Kaçımız düşünerek yaşıyoruz, Kaçımız insan oğluyuz bu keşmekeşde,

Yükselmek boşa her daim, cebimizde düşürdüğümüz umutlarımız utançlarımız varken,

Kaçımız olduğumuz gibiyiz, Dışımızda ağlıyor içimiz ağlarken.

Tezatlar belki de bitirdi bizim mahremiyetimizi,
Arka bahçelerimizde sırlanmış sırlar tüketti sevgimizi,

Şimdi Dik bir yokuşuz kendimize çıkan,
Ağlama be çocuk,
Kaçımız ölmedi ki bu kan kaybından...

K.Fatih ARICA