[Funda]

Sen Gittiğinde..

Gelişin gibi ani oldu gidişinde. Gelişine o kadar da benziyor ki. Tek fark var bu sefer , gelişin fırtınalar koparmıştı yüreğimde… gidişine suskun kalbim. Sessizce uzaklaşmanı izliyor gözlerim. Ellerim çaresiz , dudaklarım kurumuş , kalbim haykırıyor GİTME diye ama kendi çığlığında boğuluyor içimde. Dudaklarımın ucuna geliyor kelimeler , bir türlü dışarı çıkamıyor… düğümlenmiş , sessiz , çaresiz….

Sadece sen gitmiyorsun. Seninle gelen her şeyde uzaklaşıyor birer birer. Geldiğinde açan çiçekler soluyor , büyüyen ağaçlar kuruyor , tek tek dökülüyor o yeşilken sarıya dönen yapraklar. Soğuk günlerimi kavuran güneş yüzün uzaklaştıkça , soğuk çöküyor tekrar. Baharım yeşilliklerim güzelliklerim sırayla yok olurken ; sonbaharın ıssızlığı , soğukluğu,ürkütücülüğü kaplıyor yavaş yavaş etrafı.

Bu şehirde isyan ediyor gidişine. O bizim gibi sessiz kalamıyor. Gök gürültüleri ile yakıyor ortalığı. Haykırıyor sensizliğimi. Ve ağlıyor yokluğuna. Serbest bırakıyor yağmuru yeryüzüne doğru. Islatıyor herkesi sanki gidişinin sorumlusunu arıyor , herkesten çıkartıyor acısını.. yokluğunda yıkılıyor bu şehir. Köprüleri , camileri , yolları , binaları birer birer yok oluyor. Gidişinle bir şehir yok oluyor..
Gidişinle bir insan yok oluyor..
Ve sen gidişinden dönmeyeceksin..

ve ben. Sessizim.. hiç olmadığım kadar sessiz.. delice bağırmak istiyorum yokluğunun acısını çıkartmak ,hesap sormak istiyorum.. ne yaptım diye haykırmak… ama yapamıyorum.. içimde büyüttüğüm sesim dudaklarıma geldiğinde yok oluyor. Hiçbir şey söyleyemiyorum.. tıpkı sen giderken sessiz kaldığım gibi..GİTME diyemediğim gibi. Kaldıramıyor yüreğim. Paylaşılamayan bir aşkı..Aşk iki kişiliktir diyor. iki kişinin taşıması gereken bir aşkı kaldıramıyor.. sindiremiyor bir türlü yokluğunu. Her saniye daha da artıyor kırılmışlığım , incinmişliğim.. her saniye daha da çok acıyor yüreğim. Yine nefes alamıyorum. Boğazımdan öteye geçmiyor nefesim. Ağlamak istiyorum yapamıyorum. Her şey içime birikiyor. Ve ben daha çok acı çekiyorum. Artık insanları sevmiyorum , bu şehri sevmiyorum, kendimi de sevmiyorum. Hep derdim ya “sen beni sevdiğin için bende kendimi seviyorum “diye. Sen beni sevmiyorsan neye yarar ki. Tek varlığım , tutunabildiğim tek dalım yokken ben neye yararım ki…

Şimdi yalnızlık nefes gibi doluyor içime.. çaresizliği incinmişliği kırgınlığı tüm hücrelerimde hissediyorum. Yok oluyorum yavaş yavaş eriyorum. Kabullenemediğim gerçek her saniye hatırlatıyor kendini bana.
Sen gittin
Sen yoksun…
Bu şehir karanlık , buralar ıssız , yüreğim çaresiz ve ben sensizim..