[Funda]

Bugün neden üzgünüm Allahım?
Başımdaki kara bulutların dağılmasını beklerken daha da yoğunlaşan kara bir pusun içine düşüyorum sanki.
Nedenini biliyorum ama itiraf etmeye korkarcasına, kendime saklıyorum yoğunluğumu...
Kızgınım kendime hem de deliler gibi.
Nedenini? Niçinini? bir türlü çözemediğim hayatımın içinde beliren dogmatik düşüncelerimin karşısında artık kücücük kaldığımı da görebiliyorum.
Gittikçe ufalan dünyamın yeniden yapılanmasına çalıştıkça daha da derinlerine düştüğüm dipsiz bir kuyunun su şıkırtılarını da duyabiliyorum artık.
Sanki; bir sonra ki adımda üstüme kapanan kapakla birlikte kocaman bir karalığın içine gömüleceğimi hissederek.
Direniyorum! Kapağı kapatmak için istekle uzanan ellere. Sesleniyorum hayata!!!
Ama Neden?
Neden çıkartmıyorsunuz beni?
Neden kapatıyorsunuz karanlığı üstüme?
Ve neden bırakıyorsunuz beni kendimle başbaşa; anlatmak istediğim onca şeye rağmen!
Kaldırın beni tutun ellerimden; çekin bakalım yukarıya belki sandığınız kadar kötü değilimdir haa?
Kimbilir!!!
Kimbilir belki yumuşacık, belki de köşeye sinmiş kücücük bir tenimdir!
Ama düşünün bir kez daha. ... Lütfen!!!
Benim de içimde alabildiğine uzanan hatalar döngüsü var bilinçsizce yapılan, yoksa neden uzaklaşayım kendime?
Ya da neden bu kadar kızayım?
Çekip gitmek istiyorum uzaklara, ya da yamacına geldiğim bir uçurumdan atlamak aşağıya!
Evet işte! Özgürlük bu olsa gerek, uçarak yok olmak..
Uçarken sıyrılmak ruhumun derinlerinde yer almaya başlayan insafsız acılardan.
Ve...Rüzgarın sıyırdığı umutsuzluklardan.
Ama mümkün olmadığını bilemeyecek kadar minik bir çocuğuyum işte.

Neden üzgünüm bugün Allahım? Neden hala yüreğimin içini yakan sızı beni tüketiyor?
Böylesi bir yaşamsal gerçeğin içinde bulanmak ve yoğrulmak istemiyorum...
Taşıyamıyorum bu yükü...
Ama olmuyor işte kayıtsız kalamıyorum acıyan yüreğimin sesine!..
Kaçmak istiyorum; hem de çok uzaklara, elini uzatanların dokunamayacakları kadar uzağa
Ama kaçamıyorum; dört bir yandan gelen ölüm sesleri ve ‘’O ölmüş’’ kelimeleriyle gerçeğe dönüyorum bir kez daha.
Şu an deli bir psikolojik çöküntüyle başbaşayım.. Ve ‘’O’nun’’ ölümünün verdiği derin şokla hayata dönmeye çalışıyorum.
Hayata dönme çabalarımla birlikte başlarda itiraf edemediğim acımın sebebini de olanca acımasızlığıyla görebiliyorum arttık ...
Evet düşmüşlüğümün sebebi bu işte...’’O’nun’’ ölüm haberini almak !!!
Ya ben ?!!! Ben ne yapacağım?
Bilmiyorum... Hiç bilemiyorum!
Ama bildiğim bir gerçek var ki.
‘’O’’uzaklaştıkça, ben hergün biraz daha ‘’O’na’’yaklaşacağım.