[Funda]

Bir sen eksiktin zaten! Canın istedi diye, çık geçmişin tozlu raflarından gel; oldu! Kalbimde hiç yer kalmadı canım, kusura bakma seni alamayacağım!

Geçmişin hayaletlerinin bu yüzsüzlüğü de beni öldürecek bir gün! Bitmişsin, gitmişsin, eskimişsin, hayaletsin işte, ötesi var mı?

Yok, sen unut bütün bunları, canın istedi diye, elini kolunu sallayarak gel!

Üstelik gelişinden belli ki, kabul göreceğine eminsin. Bu ne özgüven? Daha doğru soru şöyle olmalı: Nasıl bu kadar eminsin benden?

Benim anam ağlamış seni unutana kadar, kim bilir kaç sıkıntılı gece geçirmişim, sinirlerimi bozmuşsun zamanında, birlikteliğimizden elimde saygı duyulacak tek bir anı bırakmamışsın; sonra dikilmişsin karşıma: “Beni özledin mi?”

Neden özlüyorum ki seni? Özlemek bu kadar ucuz bir his midir? Her önüne gelen özlenir mi? O zaman adı özlemek olur mu?

Her zamanki gibisin, hiç değişmemişsin. Yine sıradan, yine sığ ve düşüncesizsin. İnsan bir yerlerden, birilerinden gittiyse; bu gidişe bir anlam katmalıdır. Değişmelidir biraz, üstüne bir taş koymalıdır.Yaşadıklarından, edindiği tecrübelerden ders almalıdır. Bir yerlerden gittiysen, cebinde bir pusula bulunmalıdır. Daha önce saptığın yanlış yollara sapmamak için, tekrar aynı hataya düşmemek için, kendini tekrar etmemek için, bir haritan olmalıdır. Yoksa gidişlerin de bir anlamı olmaz, bazı kalışlar gibi…

Yok ama sen öyle yapma! Sen canın sıkılınca, zoru ilk gördüğünde git. Gittin, anladık, sorun değil. Sonra başka yerde başka bir zorluk yaşayınca, çık gel! Sonra tüm yüzsüzlüğünü giy üstüne, döndüğünü söyle. Karşı taraftan sana anlayış göstermesini bekle!

Yok canım, benim kalbimde hiç boş yer yok! Çünkü bizde adam olana ekmek var, olmayana zırnık yok!

[Ecim]

Evet! Ete kemiğe bürünüp, insan diye göründüğümüz bu alemde aslında hacim ve kütle olarak zerre içinde zerre gibiyiz.. Ancak Yüce Rabbimiz gerçek manadaki insan olana da "Yere göğe sığmam ancak mümin kulumun kalbine sığarım" kelamıyla hakiki manadaki insanın boyutunu anlatmış.. Dolayısıyla asıl mutlak gayenin insan olabilmek.. Sanırım sizin hırçın yazınızla çok fazla iniltili olmadı lakin bir yorum yazmak istedim, düşündüklerim parmaklarımdan klavyeme dökülecek ve yorumum olarak size yansıyacaktı. Böyle de oldu.. Yazılarınızı şu ana kadar hep beğenerek okudum ve sizden gelen e-postaları büyük bir şevkle açıyor ve okuyorum.. Yüreğinize sağlık dileklerimle.. Selam, hürmet ve baki muhabbetlerimle..

Not: Hırçınlık, benim lugatımda sözlerin yürekten çıkıp yüreğe ulaşması anlamında olup, dolayısıyla en samimi üslup olarak nitelendirdiğim bir sıfattır.. Bir Mevlana, ya da günümüzdeki Senai Demirci gibi..

[vega]

hep güven duymaya calışmak bir şans daha vermek,kucagında taşıyıp,bir adım atmasını isterken ,elele yürümek icin,kaygısız bakışlara maruz kalmak,naralara kulak tıkamak zorunda kalmak....işte kimisi egosu avuucunda sevgi diye sunmalar,kimisi matematigi utandıracak hesaplar yapanlar.ve gitmeler gelmeler bir sürü kısır döngü.bir hayal sevgili daha doyurucu olup KALLBİNDE KONUŞUNCA HAYALİ DİKİLİR KARŞINA VE ....SOYTARILAR EGİLİP BÜKÜLÜRKEN HİC BİLİNMEDİK YILDIZLARA DOKUNACAGIZ.YANLIZ DEGİLSİN DER.BENİ UNUTMA YETER DERD..DER.BİR İKLİM TEBESSÜMÜ,BİR GÖKÜYÜZÜ BAKIŞI YAPAR,BİR RÜZZGAR GİBİ İCİ CEKİŞİNİ YAPAR,ÜMİTVAR OL DERR....