[dü$pérésT]

Bir gün Napolyon düşman askerlerinden kaçarken,bir bakkal dükkanına girmiş.

Bakkala hemen kendisini saklamasını emretmiş.

Bakkal da Napolyon'u müsait bir yere saklayıp, biraz sonra gelen düşmanları da Az evvel biri koşarak şu tarafa kaçtı. diye savuşturmuş.


Nihayet biraz sonra Napolyon'un muhafızları yetişmişler.

Bakkal ömründe bir daha karşılaşmayacağı Napolyon'a sormuş:



Efendim, af buyurun ama merak ettim,ölümle bu denli burun buruna gelmek nasıl bir duygu?


Naholyon birden öfkelenmiş.

Sen kim oluyorsun da benimle böyle dalga geçercesine konuşabiliyorsun? Diye bağırmış.

Hemen askerlerine, adamcağızı kurşuna dizmelerini emretmiş.


Askerler bakkalın gözünü bağlayıp, karşısına dizilmişler.

Mermililer namlulara sürülmüş artık ateş emri verilecek...

Adamcağız içinden Ah ne yaptın sen?

Şimdi ölüp gideceksin diye düşünürken, arkadan bir çift el uzanmış, gözündeki bağı açmış.
Karşısında Napolyon varmış.

Tek cümleyle cevaplamış Napolyon:


İşte böyle bir duygu!