[Funda]

(kimi zaman bilmediğimiz sonlara koşarız; “ sen bana bir adım gel! ben sana koşarım ”...)

her hali vardı kabuğumda acının

seğirten, ak’ça bir hayattı yaşadığım.

kanattı...

didiklenmiş bir neşenin

kördüğüm öpüşlerinden kaçıyordum...

uzağa.. daha da uzağa... en uzağa...

üzeri örtülmemiş soylu kaçaklardan uzağa...

kendime doğru...

gözlerimin görmediği o uzağa !

akşam üstleri gelirdi her gündüz vakti üzerime...

bir ömre endeks bir ıskalamaydı benimkisi...

seni ıskaladım...

kendimi terk ettim...

yorgun yanlarıma eşlik ederken

cüretkarlığımla sıyrılıyordum senden...

bıçkın bir hatıradan korkar oldum...

isyankar bitimsiz öykülerim haritada, şimdi yetim..

yaşamdan daha ağır adımlarım...

ayrılıklar üzmüyor artık ...

bir acının en ışıltılı yanından sıyrılırken

bir tek bileklerim sızlıyordu...

meçhul bir aşkın vatansız bıraktığı

ömrümün yırtıldığı yerden başladım seni bulmalara...

ezberimdi bir aşk şarkısı...

sözsüz...

borcumdu yanan avuçlarım sana

senin teninin uğultusunda sönen

sen beni hangi uğultusuzlukta bırakmıştın ki?

sana gelmek için bölmüştüm uykumu...

aldanmışım...

“gitti” de... “gitti”... “düğümlendi” de...

paranoya sancılarım nüksetti...

ömrümden daha fazla ömrümün, içinde tükettiğin ömrün...

başım dik...

yüreğim kavi..

özlediğim! beceriksizce sevdiğim!

pörsümüş yarınlarımdan onurluca sana kefen biçtiğim renkti mai...

bir vaveyla... bir vaveyla daha...

öğüttüğüm isyanımla son gülendim bu savaşta....

“yüreğimsin”, şu kirli ütopyada tek ak’ça...

“alnımdaki sen”i kurutmaya yetmedi rüzgarlar...

alımsız bir hayatın a-dört kağıdında ağrılarım...

al ! oku !

acıyla sulandı ellerim... sustuklarımı oku...

gülaysağlıcak // yirmidokuzmayıs