[Funda]

Bir Tutam Mavi

Bazı halleri çözebilmek için bilirsiniz ki “susmak” gerekir. Bunu en iyi bilen sen olmalısın ki, bir eski fotoğraf sessizliğiyle gülümseyebiliyorsun yalnızca bana... Ve yine öyle uzak...

Yakmadan düşmeyecekse içime ateş; bu yalnızlık, bu özlem, bu vurgun ve tanımazsa eğer yaktığı yeri... Ve kimdir, nerdedir bilmezse (?)... Çaresiz özler durusun...

Çaresizliğin çarende saklıydı hani? Sen bilmezsin sadece bir resimdeydi onun düş yıkımı gülüşü... Mutluluk vermeyen, olağanca mutluluğu da alıp götüren, bir kefendi varlığı; telli duvaklı...

Sol omzumdaki inleyen yar(ay)dı... Unutmak istedikçe daha çok hatırlanan, hatırlandıkça daha çok yakan, başımdaki “kara duvağın” tacıydı o... Tutsam ellerinden, bu kez kalbimin tutsağıydı.

Tüm hayallerimden bu kez son diyerek bertaraf ettiğim, sonu olmayan ve hiç kapanmayan bir perdeydi. Yanılgımdı o, kısa cümlelerimi ateşe verip uzaktan seyrine baktığım, baktıkça ateşe sürüklendiğim, sürüklendikçe bir tek dumandan ibaret bir yangındı işte... Günü gelince sönmekle yükümlüydü... Sönmedi.

Öfkemi tanırdı...

Hangi yola düş, hangi hüzne gözyaşı olmadı ki?... Geriye kalan varsa bu sarsıntıdan, alırım taşı taş üstünden ve salardım yerleşik sevdalara... Kaç hayal kırıklığıyla baş ettim bilirdi... Rüzgarın sesindeydi terk edilmelere uslanmış yüreğim. Hediye ettim; rüzgarın serseri lodosuna, hem de pazarlık payım olmadan...

Uslandım...

Yarama, kirli atık aşkları sardım, merhem diye... Sığındığım düşün, en tenha köşesinde, iki kaşımın ortasını sesiyle vurur sandım. Ölmeyi bekledim, ölümsüz bir acı da...

Ödedim...

Bedeli neyse fazlasıyla, cananımı “can” bilerek...

Sustum...

Günü gelince dilim kendiliğinden çözülür sandım. Susmak çözümdür, konuşsam daha az anlar sandım, anlamadı...

Cezamdı...

Ya da cezalandım, sinsi bir ıstırap gelip sarıldı yar(am)a merhametsizce... Dilim değip de git diyemedim.

Alışamadım...

Kandırılmaların ruhsal savaşında, ayrılmalara kapalı kaldım. Aşk neyse, aşk acıysa; başımı eğip önünde, beklerdim... Beni de vurun hadi, kalmasın yürek yürek üstünde... Sonra da çektiğim acıyı dilediğinizce süsleyin, renkli olsun acımın hediye paketi...

Ben yine düşer bir aşkın pençesine, mucizevi günahın ellerinden tutardım. Mavi bir köşede bir başıma, gidişinizi beklerdim...

Ben göz yaşlarımı, gönlünü gün edenlere hibe ederken, siz ölümsüz yankıyla gülümseyin. Acıyarak bakın ya da bana...

Ne çok seversiniz siz, rüzgara karışan kahkahalarınızı... Yer yüzünü inlettikçe inleten, göz yaşı saçan naralarınızı...

O rüzgar saçıma değerken, ben aşkımı yerlere çalacağım. Kaybedecek bir şeyim yokken, kaybettiklerimi de kaybettiren rüzgara inat, bu kez konuşacağım...

Sustuklarıma sayın...

Siz içinizde ki yer edinmiş öfkelerinizi, süpürüp atmak isterken maviliklere; “bir tutam mavi” de bana ayırın... Vakti gelince, berrak mavinize; benimde “kızıl” konuşsun dilim...

Yaradan göz yaşlarımı; mavi düşlerimde umut dağıtan yüreklere bağışlasın...

Gülay Sağlıcak

21.06.2007

18.50