[Funda]

Seslen hadi bana ...
Duyar mıyım seni bir dene...
Kanatsız hayallerimi salmaz mıyım zamansız, yarana?
Beni sana bırakmayan seni,
Sana geri vermez miyim?

Diyelim ki; yaramaz bir sevda kalbimi bilfiil işgal etmişti. Acemi aşk kendini , soğuk morg sessizliğinde, bir odaya kilitlemişti...

Ben ki, yüreğimdeki en suslu kelimelere inat, bu garip melodiye eşlik etmiş şehrin “mi” sesiydim. Detone olmuş yalnızlığıma inat, akordu bozuk bir gitar ürkekliğinde söylerdim şarkımı, eşlik edenim olur diye...

Ben ki, “yitikvari” bu şehrin şah damarıydım. Gönlümdeki dinmeyen umutla aşkı aşka anlatabildiysem eğer, bütün cümlelerimin kifayetsiz geçmişine gecikmişine de bir son verirdim. Öyleyse şimdi, ürkek , bi-perva düşlerimi sıkı sıkıya tutma vaktidir...

Geceye “(e)sli” çığlıklar armağan ediyorum. Aşk sadece benim yüreğime yakışır. Aşkı sende aramam bu yüzden... Hem sonra kim aşkı yaşamayı göze alabilmişte sevenini güldürmüş?

Göğün bahçesine yedi renk çiçekler ektim, kanatsız kuşlarımın döktüğü göz yaşlarıyla filizlendiler... Bu kentin coğrafyasına uygun bütün çiçeklerimi soldurdun. Tek sana düştü sesli harflerim yana yakıla... Yüksek sesle haykırdım kurak yanlarına ... Meğer sen sağırmışsın, sen dilsiz.. Bilinmedik bir şey değildi; sen, kalpsiz...

Şen kahkahaların gecemi aysız bıraktı. Ürktü yıldızlar, bana ise uzak düştüler, aslında yalnızca birer “düş”tüler... Uykumun katili, şiirimin hüznü... sensizliğin sesine bu kadar yakın düşmeseydim eğer, kırmaz mıydım kalemimi çoktan?.. Bir tek, yitik bir düş olurdun damarlarımda dolaşan...

Şimdi konuşma;

Gülümsemelerimi astım “yar ağacı”na... Bozuk pusulam elimde birkaç kırık sözü kalmış sana... Bu arada sen hangi yöndeydin sevgili?.. Yolların çıkmaz mı artık yoluma? Benimse elimde bozuk bir pusula...

Ruhumun çıplaklığından kızardı yüzüm...
Zaten soysuz bir bedenle örtülüydü sözüm...
Hangi çığlık daha çok yakışırdı sevdama;
Son sözünü söylemiş bir nefesti gözün...



Gülay SAĞLICAK
24.02.2007
02.20