[Funda]

Ne iyi oldu da geldin

Yoksa bütünüm yarım kalırdı sende

Gözlerinin bu denli uzak oluşuna sevindim

Yakın olsaydın kalamazdım da sende…

Ondan söylüyorum.

En küçük molekül parçalarım bile ismine sevdalı…

Hücrelerim çığlık çığlığa sana yola almakta…

Gözlerini görürsem,

Güneşim doğar o vakit.

Yoksa eğer gözlerin,

Kaybolurdun;

Karanlığın, o loş,ıslak ve soğuk sokaklarında.

Soğuk kaldırımlar yoldaşı olmazdı

Ne sana, ne bana…

Sokak lambaları çare olmazdı yalnızlığıma,

Işığım olmayınca karanlıkta yürümek imkansız..

Bir ışık yansa bile ürkerim.

Bilirim ki sen değilsin...

Kaçar saklanırım bir masalın çıkmaz sokağına…

Ben masallardaki mucizeyi sevdim, bilirsin;

“Mecburen kavuşmaları” da…

O masallardaki ışık bir senin yüreğinden seslenirdi bana

Gelir usulca kapanırdım kapına

Bundandır nedensizce kapılarını zorlamalarım

Açmasan bile beklerim.

Her sabah ruhumu; giydirip, süsleyip

Hep sana yollarım…

Yardım ederim yürümeye mecali kalmayan ruhuma…

Hep aynı kapıyı zorlarım.

Hep aynı kente varırım.

Yürürüm…

Açılmaz kapılar…

Avazım çıktığı kadar susarım.

Açılmıyor kapılar.

Kapanmıyor yaralar.

Ben senin kapılarını yüzüme kapama ihtimalini de sevdim.

Açsaydın çıkar giderdim.

Ben senin imkansızlığını sevdim.

Yoksa ne işim vardı bu dramda?

İzlensin diye bu sahte dizi,

Her açtığında kapıyı çıkar giderim

Sonra yine gelirim.

Entrikalara aşık...

Hatta açık olan yanımla sana gelir,

Sen tam buyur edecekken kaçar giderim.

Çocuklar gibi...

Seni küçük bir çocuğun

Büyük hayalleriyle severim

Çünkü sen gelirsen hayallerim küçülür

Büyümeye başlarım…

Büyümek istemem ben bu yüzden.

Henüz hazır değilim.

Gökyüzündeki o berrak maviliği

Kirletmek istemiyorum belki.

Belki de bu benim kurguladığım bir cinayet romanı,

Bu cinayete aşk süsü verdim bu gece…

En iyisi gelme,

Yok... Gelde…

Yine gidersin…

Her zaman ki gibi bu cinayeti de ben üstlenirim…

Şimdi gelme desem sana

Yüreğim sızlar bilirsin…

Gidersen daha da çok sancırım.

Fırtınalar kopar, derin izler açar gidişin,

Fısıltım taa karşı kıyıya vurur

Ama ayrılığa kim dur diyebilmiş,

Bende diyemem ki,

Gel yinede…Gidersin bir gün…

Bilirim ki kalmazsın bende,

Olsun yine de bana gel sen,

Her senden geçenden sonra

Bir kerecik düşeyim hatırına

Bu şehrin yalnızlığına alışkınım ne de olsa…

“Yüreğim sana emanetimdir.”derim yine sana

Emaneti saklamayı bilmezsin.

Ben uslanmayıp, sana,

Bu kez yalnızlığımı emanet ederim,

Yanında ayrılığımla…

Bilirim ki

Onları canın gibi korur ve kollarsın…

Kim bilir kaç tane var benden sende?

Senden hiç yoktu oysa bende…

Her aşk gibi nedensiz gel…

Sonra yürü git…

Sen gitmeye hevesli,

Yüreğim kal der gibi…

Ara sıra sabrımı yokla, bir uğra

Sonra gidersin

Kal demem sana.

Kalmazsın, bilirim.

Sende ki “ben”ler yeter sana…

Oysa kalacağını bilsem;

“Dur “ derim…

Hiç olmazsa “kal” derim…

“Dön” derim…

yokluğuna alışmak bir hayli ağır gelir bana…

Şimdi yüreğimde ki okyanusa yazıyorum seni

Belki bilmek istersin gizlendiğin yeri

Mavi düşlerimde ki mavi okyanus;

Koru kolla yarimi…

20.05.06