[Funda]

Çisel Onat - Aşk İki Perde

İyi oyuncularız! Aylarca beklediklerimizi hiç özlememiş gibi yapabiliriz, kürsüde en muhalif yanlarımızı en taraftar yanımız haline sokarız, sokakta hepimiz hanımefendi beyefendiyiz de içimizde hepimiz biraz hafif kadın biraz serseri adamlarız...
Hayattayız, kimimiz yeteneksiz figüranlar kimimiz oscarlık oyuncularız...
Son kez aşk...Son kez sahne... Çekilme sırası bende!

AŞK İKİ PERDE

Bırak kalsınlar konuldukları yerde acılar,
Bırak yaşandığı kadar yaşansın aramızda sıkışanlar…
Sen sadece benden gittin, benim içimden,
Ben sadece olduğum yerde kaldım, gittiğin yerde…
Soru sormadan aramızda anlaşılamayanlara yaptığımız yorumlar,
Ve hayatımızı zorlaştıran o tuhaf bakışlar…
Bırak kalsınlar…
Ne sen varsın evde ne de ben var olsam da yok olduğun yerde,
Şimdi sözlerin bittiği an, yaşananların hatırlandığı an işte…
Belki de sen ve ben değildik başrolde!
Garip gelebilir ama ben seni ilk günden beridir sevmiyorum,
Ne zaman aynı odada elimi nereye koyacağımı bilemeden karşında durdum,
O gün sana aşık oldum…
Öyle bir duygunun içinde öyle bir değişiyor ki insan,
Kendini anlıyor önce, kendini sevdiğini hatırlıyor,
Replikler gitgide aynı, roller gitgide sıcak…
Seyirciler gitgide uyuyor…
Biz sadece kendimize oynuyor gibiyiz…
Biz sadece kendimize ağlıyor gibiyiz…
Bırak aksınlar…
İçime akan zehir beni uyandırıyor bir gece vakti
Seni benden ayıran bu zehir utandırıyor beni kendime duyduğum acıma duygusundan!
Bırak acısınlar…
Tüm organlarım, tüm duygularım, tüm uykularım…
Bırak çürüsünler…
Bizim sürdüremediğimizi onlar nasıl sürdürsünler…
İşte şimdi kadınlığımın tümünü erkekliğinin tümüne bıraktım, al!
İki doğru hayat, nasıl bir tek yalanla yok olur anlayamadım hala…
Ah dedim…
Ah, keşke hep tahta bebeklerle oynasaydık,
Büyümeseydik hep cüce kalsaydık,
Yaşadıklarımızın farkında olmadan, bitenleri de hemen yeni başlangıçlarla kapatsaydık…
Delindik…
Zar gibi, uzun yollar gibi, atmosfer gibi…
Çürüdük, sevişirken masada unuttuğumuz elmalar gibi…
Kullandıkça paslanan demir korkuluklar gibi…
Eridik, dışarıda bırakılan ve kendi kendine bakteri üreten etler gibi…
Kokuştuk biz de işte sonunda!
Aşk bize de ilk perdede güzeldi…
Aşk bizde de mola vermişti…
Seyirciler bir nefes sigara peşinde,
Biz seninle ezberdeyiz replikleri yaşadığımız her yerde, kuliste…
Aşk bizde de son perdede bitermiş,
Bitti de!
Aşk hep tek bir sahnede iki perde oynanır,
Oynadık, oyun böyle!

Çisel Onat Kimdir? (Kendi Kaleminden)


Öyle bir doğumdu ki; her şey o gün başladı. Suyun içinde nefes almaya çalışırken, oksijene alıştım. Gözlerimin rengi lacivertken ela’ya alıştım. Bir tek anne ve babamın sesini duyarken, birden bir sürü cicili bicili, agulu, gugulu sözlere alıştım. Önce süte, sonra çaya, sonra da şaraba alıştım.

Önce her şeyin yakıştığı bir bedene, sonra bedenime uyanı bulamamaya,

Önce kahkahaya, sonra acıya…

Önce iyi arkadaşlara, sonra darbelere alıştım…

Önce her şeyi başlatan kısacık çocuksu öpüşmelere, sonra her şeyi azaltan kadınsı sevişmelere alıştım…

Önce okula sonra hayata,

Önce söylemeye, sonra dinlemeye alıştım…

Önce sobelemeye, sonra gizlenmeye…

Önce düşmeye, sonra kalkmaya alıştım.

Önce beni uyutan ninnilere, sonra beni inleten şarkılara alıştım!

Önce beni sevenlere, sonra sevmeyenlere de alıştım!

Önce evlilik yıldönümlerine, sonra boşanma yıldönümlerine,

Önce anne-babama, sonra sevdiğim adamların anne-babalarına alıştım,

Önce rüyalara, sonra kâbuslara,

Önce sığ sulara, sonra derinlere,

Önce bisiklete, sonra yayalığa alıştım!

Önce aşılara, sonra uyuşturanlara alıştım,

Önce suçiçeğine, sonra ülsere alıştım!

Önce başarıya, sonra yenilgilere alıştım,

Önce kendime, sonra aynadaki halime,

Önce delikanlılığa, sonra dengeye,

Önce hayatıma, sonra dünyaya alıştım!!!

***
Bu aralar yine en çok Sezen dinliyorum. Yazmaya çalıştığım kitabımı her gün baştan okuyorum. Sadece önünden yunusların geçtiği bir çay bahçesine gidiyorum. Bitmeden önce ilk defa hiç kaçırmadan sadece ‘BIÇAK SIRTI’nı izliyordum. Bu ara çokça ailemi özlüyorum. Ölen anneannemi bir de! Ölmesinden korktuğum herkesi!

***

Şu hayatımın tam ortasında duran herkese;

İlk kişiden sonuna kadar, herkesin ben de bıraktığı bir şey var. Ben yeri geldiğinde yazıyorum. Kimseye iyi ki varsın demedim. Demeyeceğim de! Büyü bozulmasın! Hayatımda saat 12’yi hiç vurmasın!

Çisel Onat;
Çevirmen

Bir de kitabı var…

‘SEVİŞMENİN HİÇBİR RİSKİ YOKTUR İÇİNDE AŞK YOKSA!’

Bu bir tezdir, buyurun çürütün!!!

Beni alkışlarınızla değil, size verebildiklerimle gözünüzde büyütün!