[Funda]

AYKIRILIKLARIN VALİSİ


“Yaşadıklarımı yazarım ama yazdıklarımla yaşamam” dedi adam. Bu bir çelişkimi, yoksa bir paradoks muydu? Elindeki simidi martılara fırlattı. Daha denize düşmeden havada yakaladı bir martı. Güvertedeki demirlere yaslandı adam. Paltosunun cebinde Ayşe Kulin’in “Köprü” adlı romanı vardı. Boğazın sert rüzgarı yüzünü yalayıp geçti. Eski bir sızı içini kanatıyordu besbelli... Gözlerini karşısındaki genç delikanlıya dikip devam etti. “yaşananlar geride kalır evlat. Yazılanlar da… sonra birileri onları bulur ve hayatının bir parçası yapar. Bense, çoktan uzaklaşıp gitmişimdir oradan. Geriye bakarsam ileriye yürüyemem.”
Delikanlı irkildi. Elindeki kitaba daha da sıkı sarılıp, adamın yüzündeki çizgilere baktı. Gözlerinde gizlediği sırları okumaya çalıştı. Ama nafile. Ne yapsa bitiremiyordu adamın gözlerini. Kuyuya düşerken tutunabilecek hiçbir şey bulamamak gibiydi bu… “elimdeki kitabınızda yazdıklarınız yaşanmış şeyler ama siz bunları artık unuttuğunuzu mu söylüyorsunuz?..” “hayır evlat. Unutmak başka bir şeydir, hatırlamamak başka… ben yazdıklarımı unuttuğumu söylemedim. Şu anda yaşadığım her şeyin dışında tuttuğumu anlatmaya çalıştım.” Delikanlının kafası iyice karışmıştı. Anlamsızca yüzüne baktı adamın. Adam devam etti: “mesela sana kötülük yapmış birini affedebilirsin ama bu, o olayı unuttuğun anlamına gelmez. İkisi farklıdır. Ben yaşadıklarımı unutmam, sadece bilincimin altına iterim.”
Delikanlı, adamı anlamaya çalışıyordu. Bunca zaman öğrendiklerinin, kendine öğretilenlerin, hep eksik kaldığını düşündü. Bir adam birkaç cümle ile hayatını değiştirebiliyorsa eğer, demek ki daha öğrenilmemiş çok şey vardı…
Adam, yüzünü tekrar denize döndü. Saçlarını dağıtan rüzgara aldırmadan bir sigara yaktı ve ilk dumanı içine derinden çekti. Ufka doğru bakıp “yaşadıklarımın gizli öznesini hiç unutmadım ve hep sakladım evlat” dedi. Delikanlı “nedir yaşadıklarınızın gizli öznesi” diye sordu. Adam gözleri ufka çakılı cevap verdi. “bir kadın…” bunu söylerken gözleri nemlendi. Uzaklara doğru dalıp gitti adam. Delikanlı şaşırarak devam etti.
“yani her şeyi unutturan ama bir şeyi unutturmayan gizli özne ‘bir kadın’ mı?”
Adam susmuştu. Cevap vermedi. “ama geriye hiç bakmadığınızı söylemiştiniz demin” diye sordu delikanlı. Adam gözlerini kapattı ve “içinde hep yaşayan biri, gerinde kalamaz” dedi.

…………….


Ertesi hafta delikanlı gazetede okuduğu; başkaları için sıradan ama kendisi için sarsıcı bir intihar haberi ile irkildi. “ESKİ BÜROKRAT VE YAZAR RECEP YAZICIOĞLU İNTİHAR ETTİ!”
Haberin ayrıntılarında ise yazarın geride bıraktığı notta “hep içinde yaşayan biri öldüğünde, ilk defa geride kalmıştır. Böyle yaşamaya alışık olmayan biri için, dönüp dönüp geriye bakmakla, gebermek arasında fark yoktur. Çünkü hayat olduğu gibidir; olması gerektiği gibi değil” dediği yazılıydı.
Haber şöyle sonlanıyordu “aynı notta yazar, geçtiğimiz ay kaybettiğimiz ünlü yazar Ayşe Kulin’in yanına gömülmek istediğini belirtmiş.”


KAHRAMAN TAZEOĞLU