[Funda]

İçi oyuna dalmış çocuk küsüşlü matemler sarındım satırlarıma. Kapısı aralanmış aşk kelamımın hüküm tokmağına tutunan çıplak avuçlu tüm çocuklar annemi ağlıyor. Kağıttan yalnızlığımın ihtiram güncesine sükutu çağıran teveccühünle gel… Gözlerimin ferini elasına bakan yüz akı bir namedir, Alaz’ım! Paresi dilime zar olmuş mahfuz kelamınsa yok bende inşirahı. Seni üşüyorum… Dilimden dökülüyor kış kızılı uzaklığın. Sırtını ayaza yaslamış hercümerç baharlarla kazındım ben duvarlarına. İki ucu sivrilmeyen sessizliği evsiz bir sokak taşıyıcısının kirli tedirginliği kadar ağır ve mağrurdur dilimin… Yüzün hokkasına doldurup ayazını sol yanımdan kalktığım güz uykularımın mürekkep selisin. Sesin, gizin… Bakışlarına kurulmamış cümlesini sustun içimin. Baktın, elime izini sindim. Şimdi sen kalan yalnızlığın arsız dilini arıyor cümle. Sözümle yüzünde kaldım… Bekledim…
Cinnet susuşlarımı da ardıma alıp, soysuz bir yalnızlık için düşlerimi yangınlara kurban verdim. En okunaksız yüz ifademle cüzzamlı bir çocuğun söylediği şarkıyı söylüyorum. Pıhtılaşıp ete-kemiğe bürünmüş mor bir cenini emziriyor satırlarım. Kan ve demir sözcüklerle sana doğru bükülüyorum Alaz’ım. Gamzelerindeki girdap karanlıkları bir gülüşün için recmediyorum. Ve tüm sancılarınla yüreğimden erken doğuyorsun. Ve gözlerimden parmak uçlarıma kadar ölümü öpüyorum gözlerinde…
Işığını loşa harcayan kent, karamsar kedilerini de düş saçaklarımda da avuturken, gecenin tüm vehmi senden. Ağız pervazına dolan ıslak adımlı harfler kadar dindi gölgesi isminin. Yüzün boş adamların ardı yağıyor. Sen uzağa ait bir aşk susuyorsun. İçim sana dağınık. Konuşsan dilinde hep yalnızım. Sözü çekilen denizinde beni sana sakla. Evinde ve ellerinde kalayım. Bakımsız, birbirine kurulu sahte öykülerin vardı. Elinden tuttun dindim, dinledim… Yüzünün alfabesine yerleştim. Orta yaşlı bir ölüm kadar dirildi işte zaman.
Kentin seni bekliyor.Yalnızlığına dört duvar k’adın’ının içini sürüdü dilin… ‘Adım’ların kadar y’ara’… Ağzından topla gel ‘düş’ümü… Denizin de, yudumun da kalsın. Bu suskunluğunla beni çok ödettin ve özledim…
İşte yoksun Alaz’ım. Sesin yok, içim yok. Aynada yüzün yok. İçimde kökleniyorsun, bütün benliğimi sarıyorsun derinden. Sen oluyorum. Sen oluyor her yanım. Sana bedelleniyorum. İçimi seninle temize çekiyorum. Üzerime yağıyorsun, üzerime sağanaksın. Ve ben seni ıslanıyorum gözlerinde. Gözyaşlarında kağıt gemilerimi senin ülkene yüzdürüyorum. Sana geliyorum Alaz’ım…
Şimdi kalk, sesime bağlan…
İniltim ol, adını sayıklayayım. Cinnetim ol, seni çıldırayım. İsyanım ol, seni haykırayım!…
Can yarım…
ALAZ’ ım!…
İçini çekme içimden, sana zimmetim!…
Siyah Satırlar: Burcu YARIMKAŞ
Gri Satırlar: Selman ERTAŞ


Linklere ulaşabilmeniz için KAYIT Olmanız Gerekmektedir..| Linklere ulaşabilmeniz için KAYIT Olmanız Gerekmektedir..