[Funda]

Zeynep eve döndüğünde Aysel i arayıp Murat ın numarasını istedi.Aysel nedenini sorunca akşam Murattan öğrenirsin diye tepki gösterdi.Aysel biraz şaşırmış halde numarayı verdi.Hiç vakit kaybetmeden Murat ı aradı
“ Alo Murat sen misin? “
M “ Evet, siz kimsiniz? “
Z “ Ben sevildiğim kişinin gazetenize mail göndermesinden sonra, köşenizde utanmadan sıkılmadan, insanı aşağılarcasına davranarak yayınladığınız mailin baş kahramanıyım! ...Bu işi sadece para için, insanların ilgisini çekmek için yaptığınızı bilseydim, inanın o gazeteden aldığınız ücretin daha fazlasını size verebilirdim.Keşke bunu baştan söyleyip insanların size olan güvenini zedelemeseydiniz.Senden ve karakterinden hiçbir zaman hoşlanmadım.Bu bardağı taşıran son damla oldu.Ve umuyorum ki, ben sizin son kurbanınız olurum! .Başka birilerine de kendi çıkarlarınızı düşünerek böyle bir terbiyesizliği yapacak olursanız, lütfen önce beni arayın.Ücretinizi ödeyeyim ve yayınlayacağınız yazınızı satın alayım! ..Son olarak şunu da belirteyim; Sizi gazetedeki yetkililere şikayet edip işinize son vermelerini de sağlayabilirdim ama, ben sizin kadar iğrenç biri değilim! Hoşça kalın.”

Bu sert konuşmayı yaptıktan sonra telefonu Murat ın yüzüne kapattı Zeynep...
Murat ın amacı Zeynebin söyledikleriyle kesinlikle uyuşmuyordu...İkisi de farklı karakterlerde oldukları için, doğal olarak bakış açıları da farklıydı...Maili yayınlamasındaki amaç, Zeynebi rezil etmek değil, aklını başına toplaması, insanların duygularıyla oynamaması ve özeleştiri yapmasıydı...Zeynep ise, Kendisinin varlıklı ve rahat biri olduğu için Murat ın kıskandığını düşünüyordu...

Murat Telefon görüşmesinden sonra dikkatini başka noktalara yöneltip moralini bozmamaya çalıştı...
Akşam eve döndüğünde, Aysel in itinayla hazırladığı yemekleri yedikten sonra Zeynep ile olan görüşmesini, köşesinde Emreden gelen maili neden yayınladığını, ve radyo işindeki detayları uzun uzun anlattı...

M “ İşte böyle tatlım.İnan bana çok şımarık biri.Böyle giderse ileride başına kesinlikle bir iş gelecek.Birilerinin uyarması lazımdı...Bu sayede sende Emre nin annesinin vefat ettiğini öğrenmiş oldun.Emre sana söylememi pek istemedi ama, bir şekilde öğrenirdin nasıl olsa.”

A “ Seni anlıyorum hayatım.Ama, keşke Zeynebe bunu yapmasaydın.Şimdi ikimize de küsecek.Sen sevmesen de O benim yakın arkadaşım...Aklım karıştı, ne yapmam gerektiğine karar veremiyorum.”
M “ Seninle alakalı bir durum yok canım.Boşuna üzülme.Madem en yakın arkadaşın, bana kızdı diye seninle de küsecek hali yoktur! ...Sen onu şimdi boş ver de, hani şu radyo işi de olmak üzere ya, artık Aileme haber verip durumu anlatayım diyorum.Biliyorsun, gazetede çalışmaya başladığımda deneme süresindeydim ve belki de beceremem bu işi diye Aileme bahsetmedim.”
A “ Haklısın hayatım.Bence geç bile kaldın.Bir an önce ara ve söyle.Oğullarıyla gurur duysunlar.”
M “ Gurur duymaları bir tarafa, Cafe de çalışırken de çok üzülüyorlardı yoruluyorum diye.En azından şimdiki işimin daha rahat olması onları da rahatlatır.”...

Bir ara sessizlik oldu.Murat dalgın gözlerini Ayse le çevirip,
“ Biliyor musun bazen çok şanssız olduğumu düşünüyorum “
A “ Hayırdır canım Neden böyle düşünüyorsun? “
Murat gülümsedi
M “ Bir bayanda aradığım her şey sende mevcutta ondan “
A “ Nasıl yani! bir şey anlamadım.”
M” Bir erkeğin sevgilisini aldatması için, illaki eksik gördüğü noktaları olur.Düşünüyorum, düşünüyorum sende hiç eksik yok! Tam aradığım kişisin...İşte bu yüzden seni aldatamıyorum.Ne kadar şanssız bir adamım ben yaa, insanın biraz eksik yanı olur, çok acımasızsın çook! “
A “ A aa Şuna bak! Şimdi bu iltifat mı hakaret mi? Nasıl bir cümledir bu!
M “ Tabi ki iltifat meleğim.senden başkasını gözüm görmüyor demek istiyorum “
A “ Farkındayım.Ama yine kendine has kelime oyunları yaparak iltifat ettiğin için emin olmak istedim.”

Gün içinde yaşanan tüm moral bozucu unsurlara rağmen,farklı konularla meşgul olarak vakit geçirdiler.Ertesi sabah uyandıklarında ikisi de hayata daha umutlu bakmaya başlamıştı.Murat bir an önce kahvaltısını yapıp iş yerinin yolunu tuttu...Aysel ise Zeynebi arayıp dostluklarının zedelenmemesi gerektiğini söylemeyi düşünse de bir türlü telefon açmaya cesaret edemiyordu.Okula gitmek için evden ayrılmak üzereyken evin telefonunun çaldığını duyup geri döndü.Arayan Neslihan dı.Ağlamaklı bir halde dertleşmek istediğini söylemiş,okuldan sonra buluşma kararı almışlardı.Neslihan Aysel den sonra Zeynebi de aramıştı.Bir zamanlar aynı evi paylaşan üç arkadaş, eskiden sık sık uğradıkları bir cafe de buluştular.Neslihanı ağlamaktan gözleri kızarmış halde görünce,Aysel ve Zeynep kendi sıkıntılarını rafa kaldırıp, teselli etmeye çalıştılar...

Z “ Neslihan ne bu halin? ne oldu? “
N “ Onun Allah belasını versin! ”
A “ Kime bela okuyorsun Neslihan? Anlatsana sıkıntını.”
N “ Aslında benim belamı versin! Nasılda inandım ona salak gibi “
Z “ Anlaşıldı,bu henüz bizimle karşılaştığının farkına varamamış.Kendi kendine konuşuyor.”
A “ Güzelim sen kendi kendine konuşurken dinlememiz için mi çağırdın bizi buraya! Ağlamayı kes artık ve anlat ne oldu? “
N “ Hani size hep söylerdim ya; ben bir kere seveceğim ve seçtiğim erkek sütten çıkmış ak kaşık gibi olacak! diye...Büyük konuşmuşum.Kendimi boktan çıkmış bir sinek gibi hissediyorum.”
Z “ Neslihan midemizi bulandırarak kendini de aşağılama.Anlaşıldı erkek arkadaşından ayrıldın.Ne var bunda! Nesli tükenmek üzere olan Pandalar değiliz,milyarlarca erkek var dünyada.”
N “ Benim karşılaştığım durum sizin başınıza gelse ne yapardınız peki? ”
Z “ İlkönce başımıza neyin geleceği önemli Neslihan! Anlat artık.”
N “ Hani size, Fevzi denen o pezevenkle çıkıyoruz demiştim ya “
A “ Ee? ”
N “ Sizinle uzun bir süre görüşmemiştik.İşte o dönemde Ailelerimiz tanıştı, kendi aramızda söz kestik.O okulu bitirince öğretmen olarak doğuya atandı.Oradaki görevini tamamladıktan sonra buyara gelecekti ve evlenecektik.Ama hepsi yalanmış.Bizden uzak kalınca gerçek yüzü ortaya çıktı.Aşağılık, adi bir adamın tekiymiş.Bütün sülaleme ve çevreme rezil oldum.Kimsenin yüzüne bakamıyorum”
A “ Ne yaptı da böylesine nefret dolu sözler söylüyorsun? ”
Z “ Neslihan bu kadar kafana takma be tatlım.kesin aldatmıştır seni,yada ayrılmıştır.Ne var bunda! Bende defalarca ayrılıklar yaşadım,ertesi gün unuttum”
N “ Zeynep, senden ayrılan kaç kişi 12 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlendi? ”
Z “ Nee! “
A “ Ne diyosun sen Neslihan! Kendinde misin Allah aşkına! Böyle bir şey mümkün olamaz.”
N “ Ben bir zamanlar kendimdeydim ama artık değilim Aysel...Bana kendisi söyledi telefonda.İnanamadım,araştırdım,doğruymuş...Ne oldu Zeynep, neden sustun? Herkesin başına gelebilir dimi bu olay! ”
Z “ Neslihan çok özür dilerim.Yani “ Hadi tahmin edin,ben nasıl ayrıldım? ” demiş olsan, ihtimal bile vermezdim bu olaya...Hala da veremiyorum.Nasıl olur, neden yapar bunu! .Koskoca adam, üniversite okumuş ve öğretmen olmuş,bu kadar cahil olmamalı.Bence çok saçma.Kesinlikle bir bit yeniği var bu işte bana kalırsa”
A “ Evet ya, bence de çok tuhaf bir durum.Hem 12 yaşındaki bir kız çocuğunun evlenmesine devlet nasıl izin verir ki! ”
N “ Arkadaşlar biliyorsunuz, doğudaki insanlar genelde çok çocuklu oluyor.O 12 yaşındaki kızın bir ablası varmış ve ölmüş.Onun nüfus cüzdanını kullanıyormuş sanırım.Karmakarışık bir şey işte.Beni devletin izin verip vermemesi ilgilendirmiyor.Ne olursa olsun,bunu yapan insan olamaz.çok canım yanıyor.”
Z “ Böyle bir olayın ardından seni nasıl teselli edeceğimizi inan bilmiyorum Neslihan.Şok oldum.”
N “ Teselli beklemiyorum.Dertleşmek istedim sadece.Kimselere anlatamıyor, yüzlerine bakamıyorum.Bu akşam şehir dışına çıkıyorum.Kuzene gideceğim.Sanırım uzun bir süre dönmem.”
A “ Neslihan,git kafanı dağıt,kendine gel.Ama bu senin ayıbın değil güzelim.Dik dur lütfen.Bu olayın seni yıkmasına izin verme...Bu arada ne dedin Fevzi ye, son görüşmeniz nasıl geçti? ”
N “ Telefonda anlattı bana bunları.Beni sonuna kadar dinle dedi ve başladı anlatmaya.Evleniyorum dediğinde yıkıldığımı sanmıştım,ama 12 yaşında bir kız çocuğu deyince işte o zaman gerçekten yıkıldım.Ne söylediğimi bile hatırlamıyorum.Bağırdım,hakaret ettim.Dur,dinle, diyerek bir şeyler gevelemeye çalıştı ama, beni asla arama dedim.Sonrasında da telefonu duvara fırlatıp parçaladım sinirden.”
Z “ Ne diyecekti acaba! “
N “ Zeynep saçmalıyorsun.Ne derse desin.O durumda sen ne yapardın? ”
Z “ Haklısın aslında.Peki ailelerde tanıştı demiştin.Onlar ne dedi bu duruma? ”
N “ Evdekiler kavga ettiğimizi sanıyor, söyleyemedim.Onun ailesinde ise ses soluk yok.Bende bilmiyorum ne olacak.”
A “ Saçma gelecek belki ama “ Her şeyde bir hayır vardır “ derler.Sende öyle düşün lütfen.Başka yapacak bir şey yok sanırım.”
N “ Ne hayırı Aysel ya, ne hayırı! Bundan daha Şer bir durum olabilir mi? Yıkıldım,bittim ben.”
Z “ Neslihan, Aysel ve ben seni teselli etmeye çalışıyoruz.Bizi yanlış anlama.Her gün karşılaşmıyoruz buna benzer bir durumla.Bizde şaşkınız şu an.”
N “ Haklısınız arkadaşlar, özür dilerim ikinizden de.Ne yaptığımı bilmiyorum.Baksanıza; hala ellerim titriyor.”
Z “ Hadi kalkın gidelim o zaman “
N “ Nereye gidiyoruz? “
Z “ Benim eve gidip,bir iki kadeh bir şeyler atalım.Sakinleşirsin biraz.hem burası da çok gürültülü.”
N “ Gece yola gideceğim, içmeyeyim ben zeynep.”
Z “ Hadii, naz yapma.Yarın sabah gidersin.Her gün karşılaşan insanlar değiliz eskisi gibi.Kafa kafaya verir dertleşiriz”
N “ Aslında iyi olur arkadaşlar.Bende çok özledim sizi”
A “ Hadi kalkalım o zaman...”
Üç arkadaş cafeden ayrılıp Zeynebin evine doğru yürüdüler...