[Funda]

Eski Mısırlılardaki din adamlarının hekimliğinden, bugünün cerrahlarına kadar, binlerce yıldır insan vücudunun arızaları ve hastalıklar için yapılan çalışmalar saygıyla karşılanmıştır. Doktor olabilmek için, diğer alanlardan daha fazla okumak, fazla çalışmak gerekmektedir. Bugün, çoğu ülkede doktor olmak için lise öğreniminden sonra 6-8 yıl daha okumak gerekir. Ayrıca tıp fakültesini tamamladıktan sonra başka öğrenimler, stajlar yapma zorunluluğu vardır. Hekimin yetişmesinin ve bilgilenmesinin sonu yoktur. Devamlı çalışmak, okumak ve deneylerine devam etmek zorundadır ki, bu onun meleğinin gereklerindendir.

2500 yıl önce hazırlanmış Hipokrat Yemini'nde ''girdiğim her evde hastaya yardımcı olmak görevimdir'' denir. Bu yemin bir gerçeği gösterir, tıp sadece bir geçim kaynağı değildir. Ahlaki, vicdani ve bir çok güzel değer üzerine kurulmuş bir kardeşlik bağıdır. Bu bağ yüzyıllardır korunmakta ve her yeni nesildeki geleceğin doktorlarına aşılanmaktadır. Özellikle gelişmiş ülkelerde öğrenciler, öğretmenleri eşliğinde veya yanlız hastaneleri ziyaret ederler. Bu ziyaretler sayesinde, bu güzel ve saygıdeğer mesleğe özenirler ve hekimlik sevgisi, doktor olma ideali kazanırlar.

Bütün dünyada olduğu gibi, ülkemizde de hekimlik uzun bir öğrenim gerektirir. Türkiye'de liseyi bitiren öğrenci, üniversite giriş sınavlarında iyi bir ortalama yakalarsa tıp fakültelerine girme şansı olur. Doktor olmak isteyenler, biyoloji, kimya ve fizik derslerine önem vermelidirler. Doktorluk herhangi bir ilim kolu değil aynı zamanda bir sanattır ve sadece bilgi bu sanatta başarılı olmaya yetmez.

Doktor, hastalığı değil, bütünüyle hastasını düşünmeli ve kişisel sorunlarını önemsemelidir. Bunun için fakültelerde sosyal bilgilere ve yabancı dil bilgisine de önem verilmektedir. Bir öğrenci eğer doktor olmak istiyorsa bütün arkadaşlarından fazla çalışmalıdır. Bu çalışma ilerde tıp fakültesine kabulü olarak kendisine dönecektir ve bu henüz idealinin ilk basamağıdır...

Fakültenin ilk yılında, kimya, biyoloji ve fizik detaylı olarak tekrarlanır. İkinci yılda anatomi (vücut yapısı), histoloji (doku bilimi), fizyoloji (organların çalışma düzeni) ve biyokimya (yaşamı mümkün kılan kimyasal düzen) öğrenilir. Kadavra başında geçen zamanlarında öğrenci, vücudu gereken tüm ayrıntılarıyla tanımaya başlar. Sonraki yıllarda öğreneceği pataloji (hastalıkların vücutta yaptığı değişiklikler), bakteriyoloji (mikropların hastalıklara sebep oluşu), farmakoloji (ilaçların nerede nasıl kullanılması), teşhis ve tanı bilgileriyle klinik sınıflarına yönelir. Artık insan yapısı hakkında gerekli bütün bilgileri almıştır. Devam eden eğitiminde insanların geçirdiği hastalıkları ve bu hastalıkların tedavi şekillerini öğrenecektir. Başka bir deyişle, doktor olma yolunda ikinci adımı atmış olacaktır.

Öğrenci artık kitaplar ve laboratuvarlardan edindiği teorik bilgilerin ardından hastalarla karşı karşıyadır. Öğretim üyeleri gözetiminde hastanelerde muayene bilgilerini edinir ve bazen hastaya teşhis koyması istenir. Artık fakültede son yıllarına gelirken sadece bilimsel öğretiler değil, hocalarının hasta - doktor ilişkisini gözlemleyerek, kitaplarda göremeyeceği bir ilişkinin inceliklerini öğrenir. Konferans ve derslere katılırken mutlu son yaklaşmaktadır. Altıncı yılın sonunda doktor ünvanını alır.

Genelde burada bitmez. Bir doktor öğrenmeye, yeni bilgiler edinmeye, çalışmaya hayatı boyunca devam eder. Pratisyenlikten, uzmanlığa oradan daha yukarılara kadar adımlar karşısındadır. Zamanla hastane servislerinde karşılaşacağı tıp öğrencileri ona sorular sormaya başlar. Artık tek bağımlılık hekimlik ruhu ve insani değerlerdir. İş hayatında olduğu gibi, sosyal yaşamında da saygı ve sevgiyle anılacaktır.