[YagmuRTaneSi]

Sensizliğin ilk sabahını karşılayacak gözlerim
Bu gecenin sonunda, ayrığın ilk sabahına merhaba
Hayatın yaşamaya değer olduğuna inandırmaya çalışacak hislerim
Kanımca günü bitirmeye mecalim yetmeyecek
Ki sensiz bitirebilirsem günü sevgimden utanırım
Şehirlerce uzağıma gitmiş ol n’olursun
Biliyorum, kokunu alırsam yeniden umutlanırım

Yokluğun, en büyük ispat
Ölmeden de yaşanırmış iki kalbin ayrılığı
Verilen her söz yenmek içinmiş sevilenden sevene
Ve bu gece bir hikâye daha yazılır sevgi literatürüne
Bir çift siyah gözün varlığı
Uykuları haram kılmış bir adamın gözlerine

Beni sensiz bırakmak
Canın bedenden çıkmasının bir nevi provası
Sensizliğe uyanmak
Gittikçe çirkinleşen bir kentin en hazin ikonası

Yitirmişliğine bir gün dahi dayanmak varlığımın en iyi hali
Yokluğunda her tebessümüm, yüzümün en sahtekâr şekli
Şimdi sokaklara düşüp ağlamalı, “vurun beni ey ahali”
Şimdi kuytulara düşüp bağırmalı, “duyun beni ey ahali”
Yüzümde çirkin bir sensizlik, artık çocuklar korkar benden
Sen, bizden seni kaçırıp beni yetim bırakansın
Dostlarımızda bir sessizlik, kimseler bahsetmez senden

Sanırım göğüs kafesime çarpa çarpa ölecek kalbim
Gülüşünü taklit edeni alnından vurasım var
Dünya suskunluğu bürünsün
Ertelensin bayramlar
Her günüm eyleme dönsün
Yasım var