[Funda]

İhanete uğrayan ve bir daha aydınlanmayan gözlerim; "görme" diyor, "görme." Samimi zamanların yerini, riyakar dönüşler alıyor. Bu dönmelere alışmak zamanı ve laf üstüne laf koyanlar sirkte maymun şimdi.

Şarlatan ve bezirgan ruhların kol gezdiği kılcal sokaklar kuşatılmış. İn aşağı çık yukarı dinle dur aynı terane. Keşiflere ve yeni çıkarmalara gerek yok, nereden çıktıkları belli, ne oldukları da.

Süzme sözcüklerin hepsi bir araya gelse, şimdiki süzmelerin; "Sesi" bile olamazlar. Öyle böyle değil dostum çok fena.

Evet bu mektubu bir bekleme anında yazıyorum. Nerede olduğumu şimdi sen boş ver ama çok merak ediyorsan gurbetteyim can. Memleket burnumda burcu burcu tütüyor. O şiir ve türkü dolu akşamlarımız kalbimin baş köşesinden hiç gitmiyor. Çok yalnızım. Emin ol bir zeytin tanesine bile hasretim sonra zeytin karası, hasret bakışlı yarime de mahzunum.

Delirdiğim, saçımı başımı yolduğum gecelerim burada çoğalmaya başladı. Duvarlarla konuşmam, aldanışlarımı haykırmam hiç bitmiyor. Gözlerim yine kan çanağı. Sakın bana "takma geçer bunlar" deme, geçmiyor can geçmiyor, ha geçiyor, anla işte, öyle geçiyor. Yani hançer misali.

Tabutum hazır olsun, cemaate gerek yok, bir sen ol, bir de namazımı kıldıracak imam, yeter küf kokan bedenime. İt zamanında kalmışız can. Soysuzların sofrasında kırdığımız soğanlar ağzımızdan burnumuzdan geliyor. Oysa ki banmamıştım tuzlarına, bakmamıştım harama bir lahza bile. Bu ölüm denen çukurun vuslatı nedir bilemiyorum ama az kaldı can az kaldı. Bilesin ki ben ölmezdim böyle, yıkılmazdım, takmazdım hatta. Fakat gel gör ki namusun içinde namussuzun dönekliği karartı dünyamı. Adam diye yüreğimizi serdiğimiz, adam müsvetteleri it gününe bıraktılar soysuzca. Nereden bilebilirdim ellerini boynuma attıklarında, aslında ilmeğin boy hesabını yaptıklarını? Ve nereden anlayabilirdim ki, her tebessümün ardında yatan asıl gerçeğin ihtiras yüklü salyalar olduğunu?

Gözlerim, "görme", kulaklarım, "duyma" diyor demesine ama hem görüyor, hem de duyuyorum can. Şimdi bana kalan acıların içinden sanırım son kez sesleniyorum sana; durduğun ve ayağını bastığın, sırtını yaslandığın yere, yerlere dikkat et. Biliyorsun duvar çöker, insan "an" gelir ölürmüş. Ölme can, ölme.

Samimice.

Murat İnce
06/05/2008