[Funda]

Buruşturulmuş bir kağıt parçasıyız şimdi, bir durak görmeye muhtaçken birbirimizi, suretimizde asılı kaldı öylesine iliştirilmiş gülüşler.

Ne kadar yalnız kalabilir ki insan?..Ve kaç kez varlığını hiçe sayarak sürdürür yaşamını?.. Kaç orman yaktım senin için düşlerimde?.. ve kaç yanan ormanın ortasında kaldım?.. öylesine çırılçıplak, öylesine çaresiz. Mevsimler mi şaşırmıştı geliş zamanını!.. Yoksa üşür müydü içimiz Haziran başında?.. Kırkikindi yağmurları gibiydik güneşten sonra boşalan, hangi gökkuşağını bekliyoruz şimdi, renklerini saymak için?.. Yoksa mevsimler mi şaşırmıştı geliş zamanını?.. Titrer miydi her haziran böyle bedenim?.. Bedenin!..

Sağanak halinde yağacaktık yaşama ve güneşle yükselecektik gökyüzüne, buhar olacaktı varlığımız, bir su damlası ne kadar severse yaşamı o kadar sevecektik. Mevsimler mi şaşırmıştı zamanı?.. Yoksa biz mi erken geldik o yağmurdan, kırkikindi gibi.

Aslında hiç okunmamış ve yaşanmamış bir hikayenin pırıl pırıl harfleri, sözcükleri, satırları, cümleleri ve hatta o metinlerin sayfa sayfa kahramanları bizdik.

Biz hiç yalnız kalmadık ki ve varlıklarımızdı bizi hayatta tutan, nerede yaşarsa yaşasın ruhumuz, sevgilinin yüreğiydi baş koyduğumuz yumuşacık rüyalar.

Aslında yanan ne ormanlardı, nede yanan ormanların ortasında kalan bizlerdik, sadece düşlerdi bunlar. ve bizim için yanmaya hazır nice bakir ormanlar vardı bilmediğin. ve yine bilmediğin bir şey daha vardı, seni kollarıyla, elleriyle, yüreğiyle yanan başını en puşt yangınlarda bile, varlığını yakarak, saçlarının bir telini incitmeden çekip alamaya hazır, bir can vardı.

Ne şaşıran mevsimlerdi, nede zaman. Isınırdı içimiz her Haziran... Güneş burcundaydık oysa yağmurların altında. Beklediğimiz ne bir gökkuşağı, nede yeni bir hazirandı, sadece vuslata bir yürek kadar uzaktık. Şaşıran ne mevsimlerdi, nede zaman. Isınırdı içimiz her Haziran. Sıcacık bir umut dolaşırdı kanımda, kanında.

Gürül gürül akacaktık gümrah ormanlara ve yaşama, toprakla bereketlenecekti aşkımızın tohumu, sevginin sonsuz aşk yumurcakları olacaktı ruhlarımız, bir kar tanesi ne kadar korkarsa düştüğü yerde yok olmaya, o kadar korkacaktık ellerimizi bırakmaya.

Şaşıran ne mevsimlerdi, nede zaman.Kaybetmenin acı lafları ne yağmurlar nede kırkikindi sonrası gökkuşağı. Olamaz olmazdı, çünkü?.. BİZ HEP GÜNEŞ BURCUNDAYDIK.

Murat İnce
19/01/2008