[Funda]

Gecenin içine yine kalbim düşmüştü...

Düşlerimden uzakta bir yakamozun kalbinde yaşıyordu Piedra... Bir deniz kızıydı "O"... Yosun tutan, vurgun yemenin an olduğu, serin sularda, mercan kayalıklarında yaşardı... Berrak bakardı... Su oydu... Su onda yaşamdı...

Bir gece umutlarımı, gözlerimi kör eden pullarına takıp, ansızın çekip gitti uzak denizlere... Sadece ardından ufukta kayboluncaya dek bakabildim... Ben yüzme bilmiyordum ki ve tuzlu ve bu koyu renkte ki bilinmeyen beni, yaşamın dışına atmıştı... Şimdi o gidişin ardından, adı "ATLANTİS BALIKÇISI" olan limanda, köhne bir kayığın kenarında, döneceği günü beklerim. İşin daha acısı, gelmeyeceğini bile bile... Ütopyamdaki kuramlarımda, tuzlu yaşamın içinden çekip, tatlı suyumun engin mavilerinde yaşatırım. Hayal işte.

Rüyalarım öyle garip ki... Bir bakıyorum saçları kollarımda, pulları ellerimde... Bir bakıyorum yine o düş kırıklığı, deniz kızım koyu mavide kaybolup gidiyor...

Gecenin bir yarısı uyanıyorum. Dilini bilmediğim Piedra'ya habire bir şeyler anlatıyorum. O anlar gibi bile yapmıyor, sadece anlamsız anlamsız bana bakıyor...

"Piedra" diyorum; "beni anlıyor musun?.."
Ses yok... "PİEDRA beni duyuyor musun?..."
Ses yok... "Piedra, deniz kızım konuşsana?.."
"O" susuyor...

Nice bakir umudum vardı, gözlerimi yakan bu ay tanrıçasını tanıyana kadar, nice hayallerim... Şimdi niteliklerini kaybetmiş, bir yığın umut fukarası duygularım var ceplerimde... Birer ikişer onları da kırıyorum. Bir ayçekirdeği çitler gibi... Kalan hep kabuk... Hatıra hep içi boş olan... Miras, PİEDRA'NIN ellerime bıraktığı pulları...

Narin narin bakma öyle Piedra konuş, kalbim bu suskunluğa hazır değil... Sen mavi okyanusların güzel kızı, bu hal bilmezliğin nicedir?.. Sen kimin yurdusun, sen kimin yorgunusun? Oysaki... Ben sen gibi şimdi susmalı ve hatıralarımın başkenti beşevlere dönmeliyim... Biliyorum bu bir rüya... Ben General Dögol caddesinde saplandım kaldım... Derdim, gözlerin deniz kızım... Senli rüyalarım Piedra. Kan uykudan uyandıran rüyalarım...

"Anlayan, sadece o balıkçıyı bilen,
Ömrünü, nice sabahlara adayan,
Anlaşılmazı, aşka bahis oynayan,
Akdeniz'in sularında kanayan,
Kalbi bir dehlizin içinde kalan,
Hal bilen, ancak benim kadar yanan
Ve Atlantis günlüğünde beni bulan
Piedra adlı bir kızdan bu. hatıra kalan:
Bir yokmuş, bir susmuş azalan,
Parçalayan canmış,
Oymuş her gece mavi mavi ağlayan,
Kan uykuda rüyalardan uyandıran."

Sessiz sesiz ve dalgın bir bakış attı yine pullarını ellerime miras bırakarak... Ben yine bu arsız rüyalarımdan bir tanesinde daha, kendimi senin alaca karanlığına boğarım PİEDRA...

Hoşçakal yaban umudum... Hoşçakal deniz kızım...

Hoşçakal...

Murat İnce /19 Şubat 2007