[Funda]

Gece oldu mu bu kentte,
çaresizliğime akan gözyaşlarıma karışıyor ;
sessiz çığlıklarım …
Zihnimde saklı kalan cümlelerin içime battıkça,
gözlerim,
yarınsız bir dünü taşıyor günceme …
Sesimizin birbirine yabancılaşan tonlarında
kaybediyoruz ’’ biz ’’ i …
Sonra,
kente küskün cümlelerde buluyoruz birden kendimizi ;
noktalarca susturulsa da vuslatımız …

Seni benden alan,
hayatımdan çalan bütün şehirleri terk ediyorum ;
ardımda hiçbir iz bırakmadan …
Otogarlarındaki kent gözlü insanlara satıyorum
içimdeki yıkımları …

Kimilerine göre faili meçhul bir cinayet oluyor
intihar sonrası sakat kalmış cümleleri,
çıkarıp ceplerimden geceye asışım …
Oysa katil benim ;
kimseler bilmiyor …
Ayaklarının altına serip yüreğimi,
kaç kişiyi ipten almıştım ;
intiharına yürürken …
Şimdiyse,
kendi zehriyle ölümü seçen bir akrebin
çaresizliği var kanatlarımda …

Ölüm,
insanın içini soğutan bir korkudur elbette,
Ama sen,
ölümün ensene bulaşan gerçekliğine sığındın ;
içinde hayat gibi bir okyanus taşırken …

Biliyorum,
sana boyun eğdiren korkusu değil ölümün ;
onu yendiğinde,
dudaklarıma mühürlediğin sözlerin
öznesiz kalma ihtimali, senin asıl korkun …

Günler geçiyor, haftalar ; sonra aylar …
Ve ben,
yavaş yavaş unutmaya başlıyorum sesini,
bana terk ettiğin bu şizofrenik anlarda,
‘’ yoksa ‘’ diyecek gibi oluyorum ;
ama, yutuyorum bütün harfleri
dudaklarıma değdirmeden …
Çünkü,
‘’ yoksa ‘’ diyecek olursam ben,
uzak bir şehirde sen ölmüş olacaksın,
biliyorum …

Oysa,
iki kalp bir beden değil mi ki bu sevdanın adı,
ve birbirimize sunduğumuz nefeslerle can buluşumuz
ölüm odalarında ;
gerçek değil mi ?…

Zihnimle girdiğim bütün iç savaşlarda
bir nefes daha ölüyorum ;
seni bir gün daha yaşatabilmek için …
Sonumu ceplerimde taşıyorum artık,
yazdığım intihar senaryoları yenik bir savaşçıyı bekliyor,
siluetini karanlığa uyutan bir kız bölüyor
gece yarısı uykularımı …

Dipsiz kuyulardan adımı çağırıyor sanki,
bense ;
lal sessizliğinde çığlıklar biriktiriyorum dudaklarımda,
sesimi duyuramıyorum …

Her uykuya dalışlarımın derinliğinde
hep aynı yüz, hep aynı ses ;
siluetini karanlığa uyutan kız …

Geceleri uyuyamıyorum artık,
gündüzlerini nefes almadan tükettiğim bu kentin gecelerinde,
kalbimdeki sonsuz dehlizlere bastırdığım
kanlı umudumun satır aralarında,
kendimi bulmaya çalışıyorum …
Yazabiliyorum en azından ;
cümlelerim tehdit altında olsa da …
Sonu belli olmayan bir aşk senaryosunun
devrik cümlelerinden kopup gelen bir ’’ kahraman ’’ gibi
hissediyorum kendimi …
Kim bilir,
belki de esas kızın yarın olduğunda,
hayata gülen gözlerle bakabilmesi içindir
kaçamak nefes alışlarım bir firari gibi …
Bilmiyorum …

umut_iklimi (Orhan KARIN)