[Funda]

'' YA BİR GÜN YORULURSAK? ''



Güneşi,


buzdan bir kentte soğumaya


bırakılmış gözlerime


Öyle derin bakma yar, kanarım.


Gecelerini kan tutar sonra


Ve ben bir tek sözüne kanarım;


‘’ Ya bir gün yorulursak ? ’’




... ... ...


Rahatına düşkün sevdalar için değil


yer yatağı yüreğim.


Gülü dikeniyle,


Dikeni gülü olmadan da


sevebilenlere sözüm…


Kabuk tutan yaralarda

hep taze bir kan bekler acıyı, Bilirim.


Ve kan tutmadan hiçbir aşkı


Kabuk tutamaz ayrılık…



Kaç kez vurgun yedi sol yanım bilmiyorum,


Tek bildiğim seni sevdiğim…


kim bilir kaç gecenin ayaz sohbetlerini


sineye çekti bir nehir,


Ve biz bir nehir gibi akıp giden zamana kestik


Biletini ömrümüzün…


Bir çocuğun kanayan dizlerine


Sürülen tentürdiyottu belki,


Aşka inanmayan yüreğinin ağlayışlarına


Çizdiğim bütün gülen yüzler …


Şimdi hangi ünlemi yerleştirsem


yıkılır yüzüm,


Gülemediğim her gün için soruyor musun kendine


‘’Ben gülmeyi ne kadar hak ediyorum?’’ diye ?


Söylesene,


Gözyaşlarımın düştüğü bir sayfada


Gülümseten neydi gözlerini ?


Anladım,


Yazmak ağır bir yenilgi olmalı suskudan sızan,


Onarmak için değil yarala(n)mak için en çok …


Ya içimdeki şairi öldürmeliyim


Ya da dışımdaki beni,


Şair yaşarsa hep ölü kentler büyütecek nefretinde


Ve dışımdaki ben yaşarsa şaire meydan okuyup;


Hiçbir acı yakışmayacak artık kağıda…


Orhan Karın