[Funda]

DUDAKLARINDAKİ KANLI YAŞTA ÖLDÜR-ME NEFESİMİ



Çocukluğuna yenildim ben senin …
Misketlerini alıp kaçan çocuk olmayı ne çok sevdin sen,
Yarısında bozmayı bildiğin bütün oyunları …
Ne çok kızdın kendine ;
Gün batımlarında,
Güneşi tutamayan ellerine en çok …





* * *

Yasını tutacağım bir ayrılık
bile yok ellerimde …
Kuyuya attığım hiçbir taş
sana isabet etmiyor biliyorum,
Yastık basarak bütün yaşanmışlıklara
gecelerini hep benden uzaklara yatırıyorsun …
Kulaklarından silinmiyor yine de sözleri
aksak bir şairin …
Kim bilir,
İstanbul daha kaç kez geçecek üstümden
ben kaç kez çizeceğim altını İstanbul’un …

Aşkın beklenti halidir umut ;
öldüremezsin onu…
Ki umudu öldürmek aşka intihardır yüreği,
bilmez misin !…
Pişman olacağın zamanların için
sana,
bağışlanmış keşkeler bırakıyorum şimdiden,
Kızılırmak’ın bulanık kızıllığına bulaşan
öfkemi,
Marmara’nın hüzün baz mavisine döküyorum
avuçlarımdan…
Kalemim kadar sevsem de seni,
Yüreğimin dar geldiği bir sevdam olmadın hiç …

Bilmiyorsun ki,
İstanbul’a yol yaptığım avuçlarından
geçecek olan bütün gemilerin yüreksizliğine
delik açacak şimdi kalemim !...
Ki batmış bir geminin su yüzünde kalan
Tek parçasıdır kalemim …
Şimdi öyle bir sahne seç ki kendine
İçinde yaşattığın cesedimi gömdüğün
kentine,
korkaklık düşürmesin
eksik bakışların …
Giden ve kalanıyız işte
gölgesine tutunamayan bir aşkın…
Kalem kağıdına küs ;
Kağıt kalemine düş…
Benden uzaklara düş şimdi bakışlarını
ki,
Kan tadı almayayım dudaklarına
Düşürdüğün yaştan...

Orhan Karın