[Funda]

MUTSUZUM MUTLUSUN MUTLU

Kanlı bir katili taşıyorsun sol yanındaki et yığınında
Kalbine hükmeden beyninin mantık yumağında
mutlu olduğuna kandırmışsın ya kendini,
artık yitirdiklerinin bile önemi yok senin için …


Sahi ben bu kentin hangi çıkmazına
dökmeliyim şimdi içimi,
mutsuzluğun sen şeridine ölü sabahlarla
mı uyanmalıyım ;
yaşarken ölmediğime inandırmak için kendimi …
Hayatta çektiğim acıların kutsallığına
bir helal olsun da sen çekme n’olur
acımı ağzına alıp da
tadını kaçırma mutsuzluğumun …


* * *


Ölü şairlerin kalem ardı şiirlerinde
ara şimdi adımdan dökülen
umudun kırıntılarını …
Doğum lekesi diye yıllarca bir gülü taşıdım
nasılsa vücudumda,
seni de taşırım
yetim bakışlı yalnızlığımın
kuytusunda …
Gülüşünü karşıma çıkaran hayata
utanır mısın artık bilmem gülerken,
yüzümdeki hüznün yalancısı cevaplarla
çoktan aştım ben ;
Fatih’in İstanbul’u fethettiği yaşı …
İştahlı bir vazgeçişe kandır beni hadi,
ayrılığın yakıcılığında erit göz yaşlarımın
işe yaramazlığını …
Nasılsa senden daha adamı yok
hayata sığ duygularla sarılmakta …
Ölü bir şehrin cüzamlı aşıkları olacaksak
kimliğinde taşıdığı,
merak etme ;
ben hep kimliksiz bakışlar büyüteceğim
serseri rastlantılara …

Orhan Karın