[Funda]

BU FİLM HİÇ BİTMESİN



Bitişindeyim sanırım bir rüyanın,

Ya da gerçekle bitişiğinde ...

Umudumu taşıran son damlayı göremeden

Kırılıyor umudum,

Yeniden dönerim ümidiyle çocukluğuma

Dizlerimden başlıyorum

Kanatmaya kendimi ...





Dikenli tellerin kanattığı sevdalar
İçiyorum avuçlarımdan,

Altını ıslatmış bir çocuğun utancından

Uzağım,

Üsümüyorum, titremiyor cümlelerim ...

Süt dişlerim kırılıyor bir bir

Boğazımdan geçen her düğümde ! ...

Boynu bükük bekleyişler bekletiyorum

Hiçbir trene istasyon olamayan

Şehrinde çocukluğumun ...

Gelmiyorsun,

Üşümüyorum yine de ...

Geçici kalabalıklar yutkunuyorum

Yalnızlığıma,

Hiçbiri bana ve yalnızlığıma yetişemeyecek

Biliyorum …

Annemin ördügü kışlık kazakların

Griliğinden tanıyorum artık

Yüzümdeki hüznü,

Hüznümle övünüyorum

Kalındır üşütmez diyorum çocuk ağzımla ...

Sahipsiz bir çığlık gibi

Yerde son susuşlarını çırpınan

Bir izmaritin ilk nefesinde tanışıyorum

Babamın tokadıyla,

Düştüğüm balçıkta ıslanıyor

Kirpiklerim ;

Yüzümün yarısını da alıp yanına ...

Kalktığımda hayatı ögreniyorum,

Baktıklarımla gördüklerimi ıskalamamak

üzere bir daha ...

O tokada duyulan özlem

Hiç bitmeyecek biliyorum,

Çocuklugum geri gelmeyecek

Babam hiç dönmeyecek ! …

Gündüzünü uyutan bir geceden

Medet umuyorum şimdi de,

Çocuklugumu uyutmak için …

Gecenin karanlığından korkup

Yorganın altına gizliyorum ürkekliğimi,

Gözlerimi kapatıyorum üstelik;

Sımsıkı …

Sonra, Sabah oluyor

Güneş parmak uçlarımı ısırıyor…

Gözlerimi açtığımda,

Yorganın karanlığına korkuyorum bu kez;

Ve güneşe kaçırıyorum bakışlarımı …

Keşke yağmur yağsa diyorum içimden

Güneşe belli etmeden …

Yağmur yağmaya başlıyor,

Çocukluğuma inen ilk yağmur sanki…

Gözbebeklerimden yavaşça siliniyor Güneş,

Saçlarını çekiyor parmak uçlarımdan ;

Yitiriyor kendini,

Kendini buldurmamak için bir daha ...

Avuçlarımda biriken damlalardan

bir ayna yapıyorum kendime

Ve bir kez olsun ben olmak istiyorum

Gülebilen …

Bakıyorum olmuyor,

Güldürmüyor hüznüm ;

Üşütmedigi gibi ...

Ben de gülen resmini uzatıyorum aynama,

Sonra bir köşeye çekilip

Sudaki gülüşünü seyrediyorum

Ve bu film hiç bitmesin istiyorum ...

Nasıllığım sorulduğunda

Cevap hakkım olur diye,

Gülüşünü dondurmaya karar veriyorum

Bir damla gözyaşimda ...

Nasılsa ağlarım diyorum dizlerim kanayınca,

Ve gülüşünü gösteririm herkese

Bir damla suyun aynalığında ! ...

***

Dizlerim kanamaya devam ediyor,

Çocuklugumun düşlerine kanıyorum ...

Tebessümün sınırlarını zorlayan

Bir gerilme başlıyor yüzümde,

Şimdiye dönüyorum deyip

El sallıyorum çocukluguma ...

Yüzündeki tokadı hiç unutmayacağım

Diyorum, Ağlıyor ...

Gözünden düşen yaşta

Senin gülüşünü görüyorum,

Sahipleniyorum …

Pabuçlarından çikan öfkeye sarılıyor,

Tozu dumana katarak

Geçip gidiyor gözlerimden ...

Gülmenin kendisini unutmuş

Ama yürek için kutsallığını

Hep yaşatmış olan

İnsanların arasına dönüyorum,

Hüzün kardeşliğinde

Maviliklere bırakılmak üzere

Kanayan şiirler susuyoruz birbirimize,

Ve en kötürüm cümlelerimizden başlıyoruz

Hayata yürümeye ...

Sonra sen çikageliyorsun

Umudumu taşiran son damlanla,

Üstelik tam da umudumun kırıldığını

Sandığım bir akşamda ...

Ağlıyorsun

Tıpkı çocuklugum gibi ...

Gözünden süzülen bir damla yaşla

İrkiliyorum,

Sobelenmiş gülüşüm asılı içinde ! ...

Hemen çikarip avucumdan diğer damlayı

Gülüşümüzün resmini çiziyorum gözlerine,

ve,

‘’ Parmak ucuyla kirpiğime dokunup

Sevebilen kaç kişi girmişti hayatıma ‘’

Diyen kahraman’ın

yürekli cümlelerini sürüyorum

Utangaç kirpiklerine ...

Gözlerinin denizinden bir gemi geçiyor

ben Çocukluğumun kağıt gemilerinden geçiyorum ...

Avuçlarımda ürkek bir serçenin

Yaralarını sarmaya yeniden başlıyorum

Ve Bu film

hiç bitmesin istiyorum ...

* * *

Orhan Karın